My Pillow Book

Απ’ τα κόκαλα βγαλμένα

2012-01-23T12:36:00.005+02:00

Ψιλοαπογοητεύτηκα από την τελευταία ταινία του Σωτήρη Γκόριτσα. Είναι η ιστορία ενός καταπληκτικού και ταλαντούχου ειδικευόμενου γιατρού που περίμενε πέντε χρόνια άνεργος για να δείξει την πίστη του στον όρκο του Ιπποκράτη και που βουλιάζει σαν την πέτρα μέσα στο βόθρο του εθνικού συστήματος υγείας που συναλλάσσεται σε δραχμές. Απ’ τα κόκαλα βγαλμένη και η σκηνοθεσία του έργου σε φυσικούς χώρους με το ρημάδι το ασανσέρ να σκοτεινιάζει χωρίς λόγο για να χωρέσει κι ένα φιλί που δίνεται χωρίς λόγο. Ο εσμός αυλοκολάκων που περί πολλά τυρβάζουν γύρω από τον γυμνό βασιλέα είτε αυτός λέγεται διευθυντής κλινικής είτε λέγεται συνδικαλιστικό όργανο, κάνουν, όλα μαζί, έναν αχταρμά που ίσως –με άλλο μοντάζ- να έκανε δύο-τρεις αξιοπρόσεκτες σουρεαλιστικές ταινίες μικρού μήκους, αλλά ως συνολικό αποτέλεσμα, και λέει και πολλά αν συνδυαστεί και με την άθλια ακουστική του DVD που κυκλοφορεί, χωρίς καν υπότιτλους για τους κουφούς, στην ελληνική αγορά.

Τι περιμένομε;

2012-01-05T11:43:00.007+02:00

Ακούμε τον απελθόντα πρωθυπουργό να παραπονιέται ότι επιχειρηματίας των ΜΜΕ δεν του επέτρεψε να ολοκληρώσει απρόσκοπτος το έργο της σωτηρίας μας. Χωρίς ίχνος αυτοκριτικής, θέλει να μείνει επικεφαλής, στα χαρτιά, του διαλυμένου του κόμματος μέχρι να επανεκλεγεί πρόεδρος της σοσια-ληστ(ρ)ικής Διεθνούς των Μουμπάρακ, Καντ΄φι και Στρος-Καν. Οι μνηστήρες της καρέκλας του, μετά την καταστροφική τους δραστηριοποίηση τα τελευταία χρόνια, συνεχίζουν την εφαρμογή ενός σχεδίου με προδιαγεγραμμένη αποτυχία κι αδιάντροπα προσδοκούν μια μελλοντική πρωθυπουργία. Στο θέατρο σκιών που διαδραματίζεται στις τηλεοράσεις μας, η αξιωματική συμπολίτευση, ως άλλος Χατζηαβάτης, σε κάθε ερώτημα απαντάει με το στερεότυπο «εκλογές», κι ο τρίτος της παρέας, πότε με τον αστυφύλαξ και πότε με τον χωροφύλαξ, συμπληρώνει το σκηνικό στο ρόλο του Μπάρμπα Γιώργη. Δεν έχει ακόμα βγει στη σκηνή η Βεζυροπούλα. Όλα τα λεφτά έχουν μαζευτεί έξω από την Ελλάδα και περιμένουν να δουν αν μέχρι το Μάρτιο η Ελλάδα θα καταφέρει να δανειστεί για να πληρώσει τα παλαιότερα δανεικά.

Κανένα από τα κόμματα της κατεστημένης αριστεράς ούτε έχει σχέδιο διακυβέρνησης ούτε προωθεί στην κεντρική πολιτική σκηνή το αίτημα για το λογιστικό έλεγχο του δημόσιου χρέους που πάει να «θαφτεί» κάτω από το ατιμωτικό «κούρεμα» με διαπραγματευτή τον διορισμένο κ. Παπαδήμο. Μαζί θα θαφτούν και πολλές από τις αμαρτίες του πολιτικού συστήματος συνολικά.

Αλλά κι εκτός κεντρικής πολιτικής σκηνής, συνεχίζεται το ίδιο βιολί: Από μπροστά υποσχέσεις για σβούρους στα βουνά από εταιρίες λαϊκής βάσης κι από πίσω δουλειά στο πόδι κι αδιαφάνεια. Αυτό που ξέρομε, αυτό συνεχίζομε να κάνομε: να ρίχνομε ταράτσες και να μπαλώνουμε το επαρχιακό οδικό δίκτυο. Ενίοτε να γκρεμίζομε τη νύχτα και κανένα αρχιτεκτονικό μνημείο, όπως έγινε στα Χανιά.

Έχω ξαναγράψει κι επιμένω ότι αυτή η κρίση θα περάσει γρηγορότερα μόνο αν οι τοπικές κοινωνίες αυτοοργανωθούν κι ότι το βάρος πρέπει να το σηκώσουν επιτέλους οι τοπικοί θεσμοί, απαιτώντας το μερίδιο της ευθύνης που τους αναλογεί. Να ασχοληθούμε και να μάθομε γιατί οι τοπικές μονάδες σαπωνοποιίας και χυμοποίησης του πορτοκαλιού έχουν μείνει τόσο απελπιστικά πίσω, γιατί το λάδι πουλιέται χύμα σε ταπεινωτική τιμή, γιατί οι υπερτιμολογημένες δημόσιες υποδομές αφήνονται να καταρρεύσουν.

Η εξέλιξη της υγεία μας εξαρτάται κατά ογδόντα τοις εκατό από αυτά που τρώμε! Αυτό είπε ένας επιστήμονας κτηνίατρος και πρόεδρος κάποιου επιμελητηρίου. Αύριο δεν μπορείς να ξανάχεις τη σφακιανή προβατίνα, είπε, αλλά τι θα κάνεις το Δεκέμβριο που αν έχει απαγορευτικό απόπλου δε θα ΄χεις φρέσκο γάλα για το παιδί σου, αναρωτήθηκε. Να γράψομε την ιστορία του κάθε προιόντος της κρητικής γής, πρότεινε και υποσχέθηκε ότι οφείλομε να πουλάμε τη γραβιέρα στα 50 ευρώ και να μη μένει απούλητη... Σύμφωνοι, υπάρχουν μέσα στη Νατούρα τυροκομεία, αλλά αυτά από χαζομάρα ή από τσαμπουκά γίνανε κι ότι έγινε, έγινε, μια γουλιά καπεταναίοι! Πάμε παρακάτω, αλλά ας μην κάνομε τα πράγματα χειρότερα.

Ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα... Αισιοδοξώντας, θα ευχηθώ καλή χρονιά.

Undelivered Letters

2011-12-13T11:18:00.005+02:00

Το κὀμμα του υπαρκτού προβληματισμού... [Ανεπίδοτα γράμματα...]

Καθότι άνεργος και αργόσχολος παρακολουθώ τις απογευματινές εκπομπές στα τοπικά τηλεοπτικά κανάλια και συχνά βλέπω και ακούω διάφορους ειδήμονες και «ειδήμονες» να μας εξηγούν γιατί και πώς φτάσαμε ως εδώ. Εν τω μεταξύ, η κατάσταση πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο.

Αν υπάρχει κανείς να μας πει γιατί συμβαίνουν αυτά που συμβαίνουν κι όχι κάποια άλλα, ευχαρίστως να τον ακούσομε:

Να μας εξηγήσει γιατί, ενώ το νέο κολυμβητήριο Χανίων, βιασμένο και παρατημένο, περιμένει ημιτελές και καταστρέφεται, τα φώτα της δημοσιότητας πέφτουν στο ποδηλατοδρόμιο? Όλα χρειάζονται, δε λέω, αλλά όταν δεν μπορούμε να τελειώσομε ένα πράγμα, γιατί να αφήνομε την κουτσουλιά πἰσω μας? Για να πάμε παρακάτω να τσιμπολογήσομε?!...

Να μας κάνει να καταλάβομε γιατί εφόσον η ΑΒΕΑ φτιάχνει σαπούνι για το πλυντήριο, τότε γιατί η γυναίκα μου, όταν της πήγα ένα κουτί στο σπίτι, αφού το δοκίμασε, το άφησε στην άκρη και συνεχίζει να ακολουθεί τη σύσταση των 29 κατασκευαστών πλυντηρίων? Δεν υπάρχει στην Περιφέρεια, ένας άνθρωπος να τους στείλει έναν χημικό εκεί πάνω, να τους βοηθήσει να βελτιώσουν το προϊόν τους? Τι λένε γι’αυτό οι κατά άλλα λαλίστατοι γυρολόγοι της σοφίας τους? Πόσα μεροκάματα θα έμεναν στα Χανιά αν αγοράζαμε σκόνη πλυντηρίου από την ΑΒΕΑ. Υπάρχει κανένας λογιστής να το υπολογίσει σε ποσοστό του ΑΕΠ? Και μπορεί ΑΕΠ να μην ξέρομε οι περισσότεροι από μας τι σημαίνει, αλλά πρέπει να θυμηθούμε τη συχωρεμένη τη γιαγιά στο χωριό, που έλεγε ότι φασούλι το φασούλι, γεμίζει το σακούλι.

Να μας βοηθήσει να αντιληφθούμε το λόγο που κανείς δεν πολυσκοτίζεται που τα πορτοκάλια πάλι θα πεταχτούνε στις χωματερές κι εμείς πάλι θα αγοράζομε βραζιλιάνικους χυμούς! Κι αναρωτιέμαι αν τελικά αυτό είναι το σχέδιό τους: να μας δούνε, δηλαδή, να ανακουφιζόμαστε όταν, αύριο-μεθαύριο, τις υποδομές θα τις αναλάβουν και θα τις ξεσκουριάσουν τίποτα γερμαναράδες... Κάποτε εμείς οι Γκαστ-αρμπάιτερ, τώρα σε αντίστροφη ροή αυτοί, οι Γκαστ-αρπάχτρες...

Εμείς τι φταίμε?

Εμείς δεν είμαστε, που σιωπήσαμε όταν η νέα δημοτική αρχή –σε ένα πρώτο δείγμα γραφής το περασμένο καλοκαίρι- ζήτησε την περικοπή των μεροκάματων από τους εργαζόμενους στη Δ.Ε.ΔΙ.Σ.Α. ενώ δεν πέρασε ποτέ από το μυαλό κανενός τους να επαναδιαπραγματευτεί τα χρεωμένα διπλά και τρίδιπλα από τους διάφορους προμηθευτές κι εργολάβους της παρέας. Κι επειδή ο λόγος περί Δ.Ε.ΔΙ.Σ.Α., θυμήθηκα και τον διευθύνοντα σύμβουλο που γυρνάει από κανάλι σε κανάλι για να μας εξηγήσει τα μακροοικονομικά, αλλά κανείς δημοσιογράφος δεν τον έχει ρωτήσει γιατί τόσα χρόνια τώρα, αντί για να βγαίνει κομπόστα από τις εγκαταστάσεις της Δ.Ε.ΔΙ.Σ.Α., γεμίζουν με σκουπίδια τα κύτταρα το ένα μετά το άλλο. Κι επειδή ο όγκος των σκουπιδιών είναι κι αυτός ένας δείκτης ευημερίας, ευτυχώς που οσονούπω δε θα έχομε πια σκουπίδια...

Εμείς δεν είμαστε, που πληρώνομε αγόγγυστα κάθε τρίμηνο το χαράτσι στη Δ.Ε.Υ.Α.Χ., τα 2 ευρώ του «υποχρεωτικού εράνου» για το δάνειο από το Ταμείο Παρακαταθηκών, για το οποίο μας χρεώνουνε και 23% ΦΠΑ για καπέλο. Ποιος από τους οικονομολογούντες θα μας πει αν άλλοτε του έχει τύχει να ακούσει για επιβολή ΦΠΑ επί τοκοχρεολυσίου?!...

Με τα κὀμματα εξουσίας μετά βίας να συγκεντρώνουν δημοσκοπικά ποσοστά νομιμοποίησης και την καθεστηκυία αριστερά, που έχοντας επίγνωση των προβλημάτων, να αποφεύγει να ακουμπήσει την πατάτα που καίει, είναι καιρός οι πολίτες να αρχίσομε να ξεπερνάμε τις αναστολές μας, διεκδικώντας την αναδιανομή της εξουσίας. Κανείς πλέον δεν αμφιβάλλει ότι οι σημερινοί διαχειριστές της εξουσίας είναι διαπλεκόμενοι και αναποτελεσματικοί, όταν δεν είναι –χειρότερα- μακρυχέρηδες.

Δεν έχομε την πολυτέλεια να περιμένομε άλλο.

We Have Guns!

2011-12-02T20:17:00.012+02:00

Σύλληψη εκπαιδευτικού για παιδεραστία

Δεν ξέρω τι είναι πιο ανατριχιαστικό, η ασέλγεια πάνω στη φρέσκια σάρκα ή η υποκρισία της κοινωνίας μας? Όλοι έκπληκτοι, ακόμα και οι συνάδελφοι που κοίταζαν από την κλειδαρότρυπα, ομοίως και οι έφηβοι-γείτονες-εραστές. Όλοι έκπληκτοι! Η γιαγιά μου είχε κάνει το πρώτο από τα εφτἀ παιδιά της πριν κλείσει τα 14 κι αν μετά βγδελυμείας, εντίμως αρνείστε ότι γουστάρετε τα αγοράκια, ωστόσο, ανατραφήκατε με τον Καζαντζάκη, τον πασά και το γιουσουφάκι... ... -Α, γιαβρούμ... Α, τζιερίμ!... (Α, λατρεία μου... Α, σπλάχνο μου!). .... Μόνο που δε μυρίζει το άρωμα της μαστίχας στο στόμα, αλλά η πείνα.

Εγώ λυπάμαι αυτόν τον άνθρωπο, τη γυναίκα του, τα παιδιά του. Λεφτά για δικηγόρους, στέρηση μισθού. Τι φρίκη! Θα ήθελα να αυτοκτονήσω! Καλύτερη λύση ένας πυροβολισμός στο στόμα.

Όπλα υπάρχουν...

Μπαρούφες...

2011-11-21T14:49:00.006+02:00

Αυτοί που ζητάνε σήμερα τη στάση πληρωμών, προφανώς δεν καταλαβαίνουν τι είναι το περιβόητο πρωτογενές έλλειμμα: είναι τα λεφτά που έτσι κι αλλιώς θα μας λείπανε αν αποφασίζαμε να ζητήσουμε από το Δημόσιο να παγώσει τις υποχρεώσεις μας. Και για να μετατραπεί το πρωτογενές έλλειμμα σε πρωτογενές πλεόνασμα, θα έπρεπε να δίνεται σκληρή μάχη για την δίκαιη κατανομή των βαρών. Κι όμως η κοινωνία παρακολουθεί άναυδη την πειρατική σοσιαληστρική επιδρομή σε μια χώρα με υψηλότατα ποσοστά ιδιοκατοίκησης.

Εύκολα καταλαβαίνει όποιος ζει σ’ αυτήν τη χώρα, ότι για τα άγνώστου ύψους δισεκατομμύρια ευρώ που θα λείπουν από τα ταμεία του κράτους στο τέλος της χρονιάς, υπεύθυνο είναι το μεγάλο φαγοπότι της διαφθοράς και του παρασιτισμού που συνεχίζεται απρόσκοπτα.

Υπάρχουν δύο τρόποι και δεν χρειάζεται να είσαι ο Μπαρουφάκης για να τους κατανοήσεις:

Περιορισμός των εξόδων, πράγμα που είναι πολύ δύσκολο γιατί στις περισσότερες θέσεις διοίκησης, αιρετές και δοτές, οι διορισμένοι καρεκλοκεύνταυροι είναι είτε ανίκανοι είτε πνιγμένοι στη γραφειοκρατία και –συχνότερα και χειρότερα- στον παραγοντισμό. Και επικίνδυνα «φαστ τρακ» εργαλεία στα χέρια τέτοιων ανθρώπων, καλύτερα να λείπουν. Έτσι πάει και η περιπόθητη ανάπτυξη: σαν πέτρα που αργοβουλιάζει στον κόπρο του Αυγείου της εθιμικά ή τυπικά νομοκατεστημένης δημόσιας διοίκησης. Το θέμα δεν είναι πολιτικό, με την έννοια ότι τέμνει οριζόντια την κοινωνία μας, ως σύνολο. Χωρίς άλλη ιδέα, η κυβέρνηση μακελεύει τους συνταξιούχους και αποδεκατίζει έμπειρους υπάλληλους, στέλνοντας τους στη σύνταξη, επιβαρύνοντας τα συνταξιοδοτικά ταμεία. Από την άλλη μεριά, παίζοντας την τυφλόμυιγα –για να έχει την έξωθεν καλή μαρτυρία- αποδεκατίζει σαραντάρηδες που για δέκα-δεκαπέντε χρόνια, σε δημοσιοϋπαλληλικά γραφεία, έχουν εκπαιδευτεί να μην κάνουν τίποτα. Κι είναι και χρεωμένοι με το στεγαστικό δάνειο του σπιτιού για το οποίο καλούνται να πληρώσουν έκτακτη εισφορά που όμως θα γίνει μόνιμη γιατί η Τρόικα αποδοκιμάζει τα προσωρινά, αλλά συνιστά τα μόνιμα μέτρα.

Αύξηση των Εσόδων: Αντί να δούμε μια κυβέρνηση που θα άνοιγε όλους τους τραπεζικούς λογαριασμούς ξεκινώντας από όλους εκείνους που μετανάστευσαν τα χρήματά τους σε ασφαλέστερα λιμάνια εκτός Ελλάδος και να φορολογήσει τη μεγάλη σωρευμένη για δεκαετίες φοροδιαφυγή, ασχολείται με την φοροαποφυγή της μαρίδας, με συλλογή αποδείξεων και λοιπά κίνητρα κατανάλωσης χαρτιού και κουτόχορτου. Κι η περιπόθητη ανάπτυξη βουλιάζει αργά, σα πέτρα σε σκατόλακο.

Ο Χρυσός Φοίνικας

2011-11-20T14:06:00.005+02:00

Ποίες εγγυήσεις έχουν κατά νου αυτοί που θέλουνε την έκδοση εθνικού νομίσματος σε μια ιστορική συγκυρία που η παραγωγική βάση της χώρας είναι διαλυμένη και ο τουρισμός -εντελώς καλότυχα σε άνοδο- να πνέει τα λοίσθια; Κανένα νησί ή… τα πετρέλαια της Κρήτης; Τον λίγο χρυσό, όσος ξαναμαζεύτηκε από την Κατοχή και μετά, διάβασα κάπου, τον πούλησε ο κ. Σημίτης κοψοχρονιά για να ομορφύνει λίγο περισσότερο ο ισολογισμός του κ. Χριστοδουλάκη και να μπούμε πανηγυρικά (sic) στο ευρώ. Αλλά τώρα είμαστε μέσα, και σ’ όποιον δεν αρέσει, αργά θυμήθηκε να μας το πει.

Εκτός κι αν αυτοί οι κύριοι επιθυμούν μια πληθωριστική Δραχμή (εκτός κι αν το ονομάσουμε Μνα ή Χρυσό Φοίνικα;) για να εξυπηρετούνται οι συναλλαγές μας με τον μπακάλη της γειτονιάς. Όπου θα πηγαίνεις να πάρεις ένα λίτρο γάλα το πρωί και θα το πληρώνεις 1000 Δραχμές και γυρνώντας το απόγευμα θα έχει φτάσει στις 1200, γιατί κι οι βοσκοί που θα πουλάνε το ντόπιο κατσικίσιο γάλα τους, πάντα θα χρειάζονται ενέργεια και κορεάτικα ανταλλακτικά.

Και, τους παρακαλώ, να μην ξεχνάνε ότι σε περιφερειακές αλλά συνδεδεμένες αγορές με μεγάλο πληθωρισμό, το νόμισμα αναφοράς στις συναλλαγές δεν είναι το εθνικό νόμισμα. Όσοι έχετε ταξιδέψει σε τέτοιες χώρες, αποκλείεται να μη θυμάστε τους τιμοκατάλογους στα εστιατόρια που χρέωναν στην αρχή σε δολάρια και αργότερα σε ευρώ, αλλά πάντα μαζί με μια τσουχτερή συναλλαγματική ισοτιμία εξόφλησης σε τοπικό νόμισμα. Μπορώ να σας πω κι άλλα πολλά, που γίνονται σε τέτοιες χώρες, πίσω από τα φώτα και τα φανταχτερά εστιατόρια. Αλλά δε θέλω αυτή την τύχη για την πατρίδα μου.

Ζουν Ανάμεσά Μας και Μας Καταδυναστεύουν...

2011-11-04T16:52:00.008+02:00

Παρακολουθώ όπως όλοι μας το βουητό των ηλεκτρονικών πλατειών και των δρόμων που συντονίζεται στην εκτίμηση ότι η σημερινή κυβέρνηση, προεξέχοντος του Πρωθυπουργού είναι κατώτερη των περιστάσεων. Η εθνική κατάθλιψη συμπληρώνεται από το ενδεχόμενο μιας νέας κυβέρνησης με υλικά δανεισμένα από το υπό κατεδάφιση πια, πολιτικό σύστημα.

Αν θα έπρεπε ποτέ να γίνει ένα δημοψήφισμα, αυτό θα έπρεπε να θέτει το δίλημμα και την επιλογή ανάμεσα στη δημοκρατία από την μια μεριά και τους πραιτοριανούς που συνιστούν το διευθυντήριο και που υποτίθεται ότι εκφράζουν την ευρωπαϊκή ένωση, σήμερα, από την άλλη. Και ασφαλώς να είναι ένα πανευρωπαϊκό δημοψήφισμα. Αστείο των ημερών είναι ακόμα, το γεγονός ότι την ευρωπαϊκή ένωση την εκπροσωπούν και υποτίθεται την εκφράζουν σήμερα, η γερμανίδα καγκελάριος και ο γάλλος πρόεδρος, οι οποίοι, όπως όλα δείχνουν, σε μερικούς μήνες δε θα κυβερνούν πια ούτε τις χώρες τους.

Αλλά θα ήθελα να γυρίσω στην εθνική κατάθλιψη για να επαναλάβω ακόμα και σήμερα ότι τους μόνους που θα βοηθούσαν στην Ελλάδα του σήμερα οι εκλογές, θα ήταν οι κλάδοι των τυπογραφικών και των δημο(σ)κοπικών και διαφημιστικών επιχειρήσεων. Με δικά μας έξοδα.

Ούτως ή άλλως, θα ισχυριζόταν κανείς, οι υπουργοί είναι ανδρείκελα στους ρόλους τους, άρα γιατί κάποιοι άλλοι κι όχι αυτοί οι ίδιοι; Αλλά υπάρχουν και κάποιες ελάχιστες απαιτήσεις:

1) Να σταματήσουμε να διαχειριζόμαστε τις τύχες μας μέσω των διαφόρων τυχάρπαστων και ανεπαρκών κομματικών οπλαρχηγών, που είτε χωμένοι στις τάξεις της δημόσιας διοίκησης είτε εμφυτευμένοι στις γραμμές του κρατικοδίαιτου συνδικαλιστικού και του άπραγου συνεταιριστικού «κινήματος», ζουν ανάμεσά μας και μας καταδυναστεύουν.

2) Με δεδομένη την κατάργηση του τραπεζικού απορρήτου έχομε από την κυβέρνηση την απαίτηση, πριν ξεζουμιστούν κι άλλο οι συνταξιούχοι, οι άνεργοι και οι χαμηλόμισθοι, να διατάξει την άμεση διαχείριση των δεδομένων, προκειμένου να εντοπιστούν και να επιστραφούν όσα έχουν κλαπεί ή έχουν αποθησαυριστεί αφορολόγητα. Αν υπάρχει ανάγκη, να παρακαμφθούν έννομοι περιορισμοί και ας διατυπωθεί ιδιώνυμο, ώστε να διώκεται και να τιμωρείται η φοροδιαφυγή με ιδιαίτερες ποινές και διαδικασίες. Γιατί και οι μαυραγορίτες και οι φοροφυγάδες ζουν ανάμεσά μας και μας καταδυναστεύουν.

3) Η επίθεση που αντιμετωπίζουν οι δημόσιοι υπάλληλοι σαν σύγχρονες μάγισσες και η τυφλή κατεδάφιση δημόσιων υποδομών όπως χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η κατάργηση του Ινστιτούτου Γεωλογικών Μελετών την ώρα που «ανάβουν» συζητήσεις για εκμετάλλευση ενεργειακών κοιτασμάτων, οδηγεί σε διάλυση χρήσιμων δομών που έχουν κοστίσει ακριβά στον έλληνα φορολογούμενο, χωρίς να έχει προγραμματιστεί ο διάδοχος τρόπος παροχής τέτοιων υπηρεσιών. Ταυτόχρονα, οι αρχαιότεροι άρα και κατά τεκμήριο εμπειρότεροι δημόσιοι υπάλληλοι, σύρονται υποχρεωτικά στη συνταξιοδότηση με αμφίβολο δημοσιονομικό αποτέλεσμα χωρίς καν να συνυπολογιστεί το κόστος της απουσίας τους από την υπηρεσία. Βέβαια, και άχρηστοι και διεφθαρμένοι δημόσιοι υπάλληλοι ζουν ανάμεσά μας και μας καταδυναστεύουν.

Αυτά κι άλλα πολλά, διαφορετικά για κάθε μικρότερη «καλλικρατική» κοινωνία, πρέπει να απαιτήσουμε από μια αυριανή ελληνική δημόσια διοίκηση, διότι ένα πράγμα διαγράφεται βέβαιο στον ορίζοντα του πλαισίου που μας βάζει η αποδοχή της δανειακής σύμβασης: ο βίαιος ισοσκελισμός του κρατικού προϋπολογισμού. Αλλά και εθνικό νόμισμα αν διαλέγαμε, ο βίαιος ισοσκελισμός του κρατικού προϋπολογισμού, πάλι μονόδρομος θα ήταν. Αν πρόκειται η αυριανή κυβέρνηση να λέγεται οικουμενική ή κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας, ποσώς ενδιαφέρει τον μέσο πολίτη που δεν ανήκει στην παρέα που «όλοι μαζί τα φάγανε», αλλά έχει μάτια και την βλέπει αυτήν την παρέα, γιατί στο κάτω-κάτω της γραφής, τα μέλη της ζουν ανάμεσά μας. Και μας καταδυναστεύουν...

Η Βέρα ήξερε καλύτερα...

2011-09-16T19:23:00.004+03:00

H Βέρα τραβήχτηκε μακριά από το όμορφο κοιμισμένο κορμί. Η αρχική αποστροφή υποχωρούσε σιγά-σιγά τώρα, μπροστά σε μια αδιόρατη συμπάθια. Το ρεύμα χάιδευε την ελαφριά βαμβακερή κουρτίνα, ο ήλιος έσβηνε μακριά, μέσα στο πέλαγος. Της είχε αφήσει μια πικρή γεύση στο στόμα η ιστορία του Αμπντούλ.

Η Μίρνα είχε γεννηθεί στην Υεμένη, θετή κόρη ευσεβών μουσουλμάνων γονιών. Η μάνα της δεν μπορούσε να κάνει παιδιά αλλά όταν ο αδερφός της ο Χασάν και η Υιέσρα, η γυναίκα του, σκοτώθηκαν σε έναν βομβαρδισμό του εμφυλίου πολέμου μεταξύ των Βορείων και των Νοτίων, χωρίς δεύτερη σκέψη είχε υιοθετήσει τη νεογέννητη Μίρνα που από ένα αστείο της τύχης βρέθηκε να κοιμάται άθικτη δίπλα στα κομματιασμένα κορμιά των γονιών της. Το αλαβάστρινο κορμί της, δεκαέξι χρόνια μετά, ήταν σκεπασμένο από αιγυπτιακό βαμβάκι βαμμένο στο χρώμα του κατραμιού που έρεε στο γειτονικό σουλτανάτο. Μια μάσκα καλυμμένη με φύλλα χρυσού, άφηνε τα υγρά αμυγδαλωτά της μάτια να εξερευνούν τον θετό μικρόκοσμο του πατρικού κύκλου.

Ο Ομάρ, ήταν ένας μακρινός εξάδελφος από τη Νότια Υεμένη, αξιωματικός του στρατού που είχανε κάποτε εκπαιδεύσει οι Σοβιετικοί. Είχε έρθει με ειδική άδεια να δει τον παππού του που αργοπέθαινε μασουλώντας το χατ το ναρκωτικό χόρτο του τόπου του.

Ένα ζεστό απόγευμα του Δεκεμβρίου, ο Ομάρ αγάπησε τα μάτια της Μίρνας και η Μίρνα αναπάντεχα ανατρίχιασε από την αρσενική ομορφιά του Ομάρ. Έτσι γεννήθηκε ο Αμπντούλ. Αλλά οι κανόνες ήταν γραμμένοι από αιώνες και όλοι ήξεραν τι επιτάσσει η Σαρία, ο θρησκευτικός νόμος που κυριαρχούσε στο βορά που πάντα κρατούσε ανοιχτούς τους δίαυλους με τους μουλάδες και τα θησαυροφυλάκια των Σαούντ.

Ο Αμπντούλ γεννήθηκε πρόωρα, ανάμεσα στις καυτές πέτρες μιας ακρογιαλιάς του Τζιμπουτί. Η Μίρνα στηριγμένη στο μπράτσο του Ομάρ, ξεπλύθηκε με θαλασσινό νερό και άρχισε να κλαίει με δυνατούς λυγμούς. Ο Ομάρ δεν έβλεπε την ώρα να την τακτοποιήσει στο Κάιρο, στο σπίτι καλών φίλων και να γυρίσει στο τάγμα του πριν κηρυχθεί λιποτάκτης. Αν γινόταν γνωστό ότι ήταν ο παράνομος εραστής της τρίτης του εξαδέλφης κανείς δε θα μπορούσε να τον σώσει ούτε αυτόν ούτε εκείνη από την παντοδύναμη γιαγιά Σαρία. Ο θετός πατέρας της Μίρνας είχε ήδη πουλήσει τα ταφταδένια προικιά και τα βόδια που λογάριαζε στο μερδικό της μοναχοκόρης του για να χρηματοδοτήσει το ανθρωποκυνηγητό τους. Η Μίρνα έκρυβε την κοιλιά όπως μπορούσε κάτω από τη φαρδιά αμπάγια αλλά η μάνα της, αν και άμαθη από εγκυμοσύνες, είχε αρχίσει να την υποψιάζεται. Ο εμφύλιος πόλεμος, σαν από μηχανής θεός ξέσπασε καθώς ο Ομάρ συνειδητοποιούσε ότι ο χρόνος του είχε τελειώσει. Ήταν καλοκαίρι του 1994. Δε χρειάστηκε να το σκεφτεί δεύτερη φορά, την ώρα που όλα κατέρρεαν γύρω του, άρπαξε τη Μίρνα και εξαφανίστηκαν χωρίς να αφήσουν ίχνη πίσω τους. Οχτώ βδομάδες αργότερα περπατούσαν στις απότομες ακτογραμμές της Σομαλίας, ανάποδα από τον προορισμό τους, προς το νότο, για να αποφύγουν δυσάρεστα ανταμώματα.

Ο Ομαρ, που κρατούσε τον γιο του τυλιγμένο σ’ ένα άσπρο βαμβακερό μαντήλι με γαλάζιες κεντιές, άκουσε καθαρά το ξερό «κλικ» μόλις πάτησε τη νάρκη. Ο Αμπντούλ εκτοξευθηκε αγκαλιασμένος σφιχτά από τα ακρωτηριασμένα χέρια του πατέρα του και προσγειώθηκε με δύναμη πάνω σ’ ένα φουντωτό θάμνο. Οι κραυγές της Μίρνας σκέπασαν τις συνεχόμενες αντηχήσεις της έκρηξης. Ο Ομάρ είχε ήδη ανακαλύψει, κι αν μπορούσε να αισθανθεί ή να μιλήσει θα το επιβεβαίωνε, ότι δεν υπήρχε μετά θάνατον ζωή.

Ο Αμπντούλ νόμιζε ότι θυμόταν αυτές τις καυτές πέτρες. Τις ίδιες ανάμεσα στις οποίες γεννήθηκε και που τώρα ήταν πασαλειμμένες με τα εντόσθια του πατέρα του. Από ένα παιχνίδι παρόμοιο μ’ εκείνο που είχε παίξει η τύχη στη μητέρα του όταν ήταν κι εκείνη βρέφος, ο Αμπντούλ είχε χύσει πολλά δάκρυα, αλλά ούτε μια σταγόνα αίμα. Η Μίρνα αποκόλλησε τα αγκιστρωμένα ζεστά χέρια του Ομάρ και πήρε τον τυλιγμένο στο πιτσιλισμένο με τους καφέ λεκέδες ξεραμένου από τη ζέστη αίματος μαντήλι γιο της, στην αγκαλιά της. Κάθισε στη σκιά ενός μυτερού βράχου κι έδωσε το βαρύ στήθος της στα χέρια του Αμπντούλ. Με τα χεράκια του εντόπισε τη μητρική θηλή και βυθίστηκε στην απόλαυση. Μια ακτίνα του σκληρού ήλιου ξέφευγε από τη σκιά του βράχου και χαράκωνε το όμορφο πρόσωπο της Μίρνας με τα στεγνά αμυγδαλωτά μάτια.

Η Μίρνα τουρτούριζε νηστική μέσα στη νύχτα όταν ο Αμπτνούλ ξύπνησε από τον ξαφνικό θόρυβο που έκαναν οι πεταλωμένες οπλές των μουλαριών πάνω στις πέτρες καθώς περνούσαν κάπου πολύ κοντά. Άρχισε να κλαίει γοερά. Έτσι, τρόπος του λέγειν, σώθηκαν η Μίρνα και ο Αμπντούλ από μια ορδή νομάδων Βεδουίνων, άθεων ληστών και δουλέμπορων.

Ο Αμπντούλ νόμιζε ότι θυμόταν αυτές τις καυτές πέτρες. Όμως οι περισσότερες μνήμες ήταν από εκείνο το άσπρο κτίριο που βυθιζόταν μέσα στις πρασινάδες που τάιζε ο Νείλος στα περίχωρα του Καἱρου. Μάθαινε αραβικά και γαλλικά πιπιλίζοντας σκληρές γυναικείες θηλές και δοκιμάζοντας τις γεύσεις από ερεθισμένες ανδρικές βαλάνους. Γλυκά σταφύλια και ζουμεροί χουρμάδες. Η μυρωδιά του χασίς τον ζάλιζε περισσότερο από τα κροταλίσματα της φωτογραφικής μηχανής και τις αστραπές του φλας. Γυναίκες ντυμένες με κολλητά τζιν παντελόνια, τυλιγμένες με χρωματιστά μαντήλια στους γλουτούς και το κεφάλι, με κάτασπρα δόντια και αναπνοή που μύριζε μάνγκο, γύμνωναν τους μαστούς τους και άφηναν τον Αμπντούλ να τις χαϊδεύει. Πολλοί διαφορετικοί φωτογράφοι και διάφοροι χοντροί κύριοι που χάιδευαν το γυμνό παιδικό του κορμί χωρίς ποτέ να τον πονάνε. Μίλαγαν σε γλώσσες διαφορετικές που ο Αμπντούλ δεν καταλάβαινε. Μετά ήρθε στο σπίτι και η Φεδιγιέ, μια αραπινούλα στις αρχές της άγουρης εφηβείας της. Αυτή καμιά φορά έκλεγε γιατί οι κύριοι την έκαναν να πονάει... Του Αμπντούλ, που καθισμένος παραδίπλα χάζευε τα συμπλέγματα, του άρεσε να χαϊδεύεται και μετά ένοιωθε μια πολύ γλυκιά ευχαρίστηση καθώς έτριβε το μεγαλωμένο και σκληρό πουλί του. Τότε οι φωτογράφοι άφηναν τη Φεδιγιέ και πιάνονταν να φωτογραφίζουν τον ίδιο. Πρέπει να είχαν τραβηχτεί δεκάδες, ίσως, εκατονάδες χιλιάδες φωτογραφίες του Αμπντούλ μέχρι την ηλικία των δεκαπέντε χρονών που ένα αραιό μαύρο χνούδι άρχισε να πυκνώνει πάνω από το χείλι του. Τότε ήταν που ένας ξερακιανός έλληνας επισκέπτης, ο Ελισαίος, μέτριου αναστήματος με αραιό αξύριστο γένι και πολλά χρυσά δόντια του χαμογέλασε. Η αναπνοή του μύριζε αράκ. Του εξήγησε στα γαλλικά ότι ήταν πια πολύ μεγάλος για να μένει εκεί κι ότι θα έκαναν μαζί ένα μακρινό ταξίδι πάνω σε ένα καράβι. Η Φεδιγιέ είχε ήδη εξαφανιστεί από καιρό. Κι άλλα τόσα και τόσα αγόρια και κορίτσια διερχόμενα. Είχε έρθει η σειρά του. Ο Αμπντούλ, είχε δει γκραβούρες καραβιών, είχε ξεφυλλίσει τις ιστορίες του Σεβάχ του Θαλασσινού σε μια δερματόδετη περσική έκδοση με όμορφες χρωματισμένες ξυλοτυπίες, αλλά δεν καταλάβαινε τι ακριβώς είναι η Θάλασσα... Οι ακτές του Τζιμπουτί δεν αποτελούσαν καν ανάμνηση. Ούτε ο πατέρας ο Ομάρ. Ούτε η μάνα η Μίρνα.

Η θαλαμηγός “Querele” είχε πολλά μέτρα μήκος. Ακούγονταν γέλια, φωνές και κλάματα από τις διπλανές καμπίνες. Ο Αμπντούλ ξύπνησε στο μισοσκόταδο και έβγαλε έναν μικρό λυγμό τρόμου από την πρωτόγνωρη αίσθηση που του δημιουργούσε το κούνημα της θάλασσας. Η Σελήνη έμπαινε στην 27^η μέρα της και χάιδευε από το φινιστρίνι το πρησμένο από τον ύπνο πρόσωπό του. Κόλλησε τη μύτη του στο φινιστρίνι. Η νύχτα ήταν τόσο φωτεινή, αλλά τα μάτια του δεν μπορούσαν να διαπεράσουν το απέραντο σκοτάδι. Μόνο οι αφροί από τα κύματα που ξεσήκωνε ο “Querele” διασχίζοντας τα μαύρα νερά άστραφταν στη φεγγαροφώτιστη θάλασσα. Αυτή είναι λοιπόν η Θάλασσα! Η ανάσα του θόλωνε το φινιστρίνι.

Λίβανος. Μια έπαυλη δίπλα στη θάλασσα. Μια βαριεστημένη γεροντοκόρη από πλούσια γέννα. Τον είχε παραδώσει στην αρμένισσα μαγείρισσα με την εντολή να του σπάσει τα κόκαλα αν δεν την υπακούει. Αυτή άρχισε να χτυπάει τον Αμπντούλ από την πρώτη μέρα με μια ανεξήγητη ευχαρίστηση. Η αρμένισσα όλη τη μέρα τον ξεπάτωνε στις αγγαρείες, αλλά δεν τον άφηνε να κοιμηθεί αν δε διάβαζε προηγουμένως μια σούρα από το Μεγάλο Βιβλίο και μια στροφή από κάποιο ποίημα από μια ογκώδη συλλογή της Γαλλικής Ακαδημίας που πάντα τακτοποιούσε στο ντουλάπι που φύλαγε τα μυρωδικά της κουζίνας της. Κάποιες βραδιές, άτακτα, χωρίς κανένα προσχεδιασμό, η γριά έβαζε την αρμένισσα να τον πλένει και να τον ντύνει με τη λευκή του κελεμπία. Εκείνες τις βραδιές τον καλούσε στο δωμάτιό της και τον έβαζε να της διαβάζει σούρες από το Κοράνι μέχρι το πρώτο ξημέρωμα. Το περιβόλι ήταν γεμάτο πορτοκαλιές, λεμονιές και ροδιές. Οι καρποί έδεναν στα καταπράσινα δένδρα, καθώς τελείωνε εκείνο το καλοκαίρι. Πουλιά κελαηδούσαν ανάμεσα στα κλαριά των δένδρων και πίσω από τους ψηλούς τοίχους ακουγόταν μια βοή. Ήταν η βοή της Βηρυτού που έσφυζε από ζωή. Αλλά κι εδώ τον ακούμπησαν τον Αμπντούλ οι κατάρες των προγόνων του. Η έκρηξη από το δρούζικο κανόνι που γκρέμισε τον ψηλό τοίχο της έπαυλης ήταν το σινιάλο για τη νέα φυγή.

Αυτή τη φορά επιβιβάσθηκαν στο οχηματαγωγό που έφευγε κάθε δεύτερη Τρίτη για την Κύπρο. Η γριά, που είχε πόντους στο καράβι, είχε κρύψει τον Αμπντούλ σ’ ένα μεγάλο μπαούλο επενδυμένο με κοκκινωπό δέρμα. Ένας ναύτης, μιλημένος από τον καπετάνιο, βοηθούσε την αρμένισσα να κουμαντάρει τις αναρίθμητες αποσκευές της γριάς.

Οι σειρήνες του ακτοπλοϊκού ξέσκισαν τη γαλήνη της νύχτας. Οι λιμενοφύλακες πλησίαζαν με τη μηχανή στο ρελαντί και τα δάχτυλα στη σκανδάλη. Μετά λίγες βδομἀδες που πέρασαν μπροστά από τα μάτια του με ακατανόητη κινηματογραφική ταχύτητα, ο Αμπντούλ βρέθηκε μαζί με άλλους, άγνωστους του ανθρώπους σε ένα πρόχειρο κατάλυμα σε άγνωστο τόπο. Ήταν παλαιότερα αίθουσα τέχνης κι ακόμα πιο παλιά δημαρχείο, άκουσε να λένε οι εθελοντές, που μοίραζαν κρύα σάντουιτς και γλυκό ζεστό τσάι. Μιλούσαν στα ελληνικά που τα καταλάβαινε λίγο από την εποχή που είχε ταξιδέψει για το Λίβανο με συνοδό τον Ελισαίο.

Ο γιατρός που ήρθε να τον εξετάσει εκείνο το απόγευμα τον διαβεβαίωσε στα γαλλικά και γεμάτος χαρά ότι το νεανικό του κορμί ξεχείλιζε από υγεία. Άνοιξε το μοναδικό συρτάρι του μεταλλικού γραφείου που συμπλήρωνε την επίπλωση του πρόχειρα στημένου ιατρείου και έβγαλε ένα χαρτί με τη φωτογραφία του Αμπτούλ καρφιτσωμένη στην πάνω αριστερή γωνιά του. Με κεφαλαία γράμματα σημειωνόταν ο τίτλος: «Δωρητής Σώματος». Ο γιατρός του χαμογέλασε πλησιάζοντας το πρόσωπό του προς τον Αμπντούλ. Η αναπνοή του μύριζε πολύ άσχημα όταν του μίλησε, υποδεικνύοντάς του να υπογράψει τη δήλωση. Ο Αμπντούλ δεν καταλάβαινε τι σημαίνει «Δωρητής Σώματος» ούτε ήθελε να ρωτήσει. Υπέγραψε στα αραβικά. Ο Γιατρός σήκωσε το τηλέφωνο και πληκτρολογώντας τρεις φορές το «7» απάντησε αδιάφορα στη φωνή που ανταποκρίθηκε από την άλλη άκρη: «Έτοιμος κι αυτός».

Ένας μεσήλικας, κοντός και χοντρός χτύπησε την πόρτα και μπήκε χαμογελώντας κάτω από ένα παχύ γκρι μουστάκι. Συνόδευσε τον Αμπντούλ έξω από το ιατρείο στο σκονισμένο δρόμο που τους περίμενε ένα άσπρο τζιπ με σκούρα τζάμια. Ο φθινοπωρινός ήλιος ήταν δυνατός, ψηλά στον ουρανό.

Η Βέρα τον φιλοξενούσε απόψε που ήταν η τελευταία βραδιά που ζούσε ο Αμπντούλ. Σε λίγο που θα νύχτωνε για τα καλά θα τον έπαιρναν για το γειτονικό ιδιωτικό γηροκομείο. Στο υπόγειο του γηροκομείου υπήρχε ένα πλήρως οργανωμένο χειρουργείο. Μέχρι το επόμενο πρωί όλα τα ζωτικά όργανα του Αμπντούλ θα είχαν φθάσει στα χέρια των θεραπόντων γιατρών σ’ ολόκληρη την Ευρώπη. Οι λήπτες είχαν ήδη ενημερωθεί. Όλοι τους ευκατάστατοι άνθρωποι, ικανοί να εκτιμήσουν πόσο ακριβό αγαθό είναι η υγεία. Η Βέρα ήξερε καλά. Σύμφωνα με το δελτίο Τύπου της αστυνομίας, ο Αμπντούλ μαζί με άλλα τρία αγόρια και δύο κορίτσια είχαν ξεφύγει της προσοχής των δεσμοφυλάκων τους και είχαν δραπετεύσει από το κατάλυμα που πρόχειρα και προσωρινά φιλοξενούνταν, προς άγνωστη κατεύθυνση. Οι έρευνες ανεύρεσής τους βρίσκονταν σε εξέλιξη. Κατά το στάδιο της προανάκρισης οι δεσμοφύλακες είχαν τεθεί σε προσωρινή διαθεσιμότητα ενώ είχε διαταχθεί ένορκη διοικητική εξέταση για τη διερεύνηση των συνθηκών απόδρασης. Η Βέρα ήξερε καλύτερα.

Για Άλλη Μια Χούφτα Ευρώ...

2011-08-01T17:13:00.005+03:00

Είναι αυτή η ιδέα φίλoι μoυ, μια χρήσιμη ιδέα. Αντί να έχεις τα 500 σου ευρώ άτοκα στην τράπεζα, θα μπορούσες να τα καταθέτεις στο ταμείο της Δ.Ε.Υ.Α.Χ. με απόδοση 6-7%, ας πούμε, το χρόνο. Επειδή όμως, άνθρωποι είμαστε, μας τυχαίνουν κι αναποδιές, το ομὀλογο σου θα έπρεπε να είναι άμεσα ρευστοποιήσιμο στο ταμείο του Δήμου. Χωρίς να σου «τρώνε» για τιμωρία τους δεδουλευμένους τόκους. Φυσικά τα εμπόδια της γραφειοκρατίας ίσως να απαγορεύουν σε ένα δημοτικό Ν.Π.Ι.Δ. να κάνει το σαράφη. Αυτή είναι δουλειά των Τραπεζών, που θα θύμωναν αν ο Δήμος αποσπούσε τους μικροκαταθέτες από τα γκισέ τους. Εξάλλου, θα πει κάποιος κακοπροαίρετος ότι αυτοί –κάποιοι δημοτικοί άρχοντες- είναι ικανοί να πάρουνε τα λεφτά κι αντί να εξοφλήσουνε το δάνειο να πάνε να παίξουνε και να τα χάσουνε σε τίποτα CDS.

Το ποιο αστείο όμως, που ξεχάσατε φίλοι μου να αναφέρετε, ίσως γιατί δεν το παρατηρήσατε, είναι ότι πάνω στα 2 ευρώ του «υποχρεωτικού εράνου» για το δάνειο από το Ταμείο Παρακαταθηκών, μας χρεώνουνε και 23% ΦΠΑ για καπέλο. Δε μου’ χει ποτέ άλλοτε τύχει να ακούσω για επιβολή ΦΠΑ σε τοκοχρεολύσιο! Αν το Οικονομικό Επιμελητήριο κοιμάται τον ύπνο του δικαίου, δε θα έπρεπε το Ινστιτούτο Προστασίας Καταναλωτών να ασχοληθεί για τα δικαιώματά μας που παραβιάζονται άδικα από τη δημοτική επιχείρηση?

Κι αν ο κ. Δήμαρχος βάλει να κοιτάξουνε τους ισολογισμούς της Δ.Ε.Υ.Α.Χ. θα καταλάβει ότι κάποιοι εκεί μέσα δεν έχουν καταλάβει τι σημαίνει ανεργία, ανέχεια και κρίση! Και στον τελευταίο λογαριασμό, με χρεώνουν για μια κατανάλωση 24 κυβικών νερού, αξίας, λένε για κάτι που είναι δώρο της φύσης, 11,73 ευρώ. Εντάξει. Αλλά με όλα τα τέλη και τους φόρους, η σούμα φτάνει τελικά στα 48,64 ευρώ! Έλεος δηλαδή.

Αλλού, σε συμπολίτες μας που έχουν μικρούς κήπους μέσα στον ιστό του χανιώτικου τσιμέντου, χρεώνουν τέλη αποχέτευσης επειδή ποτίζοντας, εμπλουτίζουν τον υδροφόρο ορίζοντά τους. Αλλά εκεί έχει άλλο έλεος: Μαζί με τους υπέρογκους λογαριασμούς τους δίνουν οι δημοτικές αρχές κι έναν έπαινο για τους κήπους τους. Καλύτερη θα ήταν μια έκπτωση στους υπέρογκους καλοκαιρινούς τους λογαριασμούς της Δ.Ε.Υ.Α.Χ., αλλά πέρα, πολύ πἐρα, βρέχει.

Λοιπόν εγώ θα έλεγα ότι θα έπρεπε να μπει τάχιστα ένας σφιχτός έλεγχος ώστε να σταματήσουνε να τρώνε τα χρήματά μας ασύστολα. Με αυτό το επιχείρημα είμαι βέβαιος ότι ο κ. Δήμαρχος θα αρνιόταν να διαφωνήσει. Ας ζητήσει λοιπόν από την η κ. Αποστολάκη να παρουσιάσει τον Ισολογισμό και την Κατάσταση Αποτελεσμάτων της Δ.Ε.Υ.Α.Χ., για τα τελευταία δυο-τρία χρόνια μαζί με τα πιστοποιητικά των ορκωτών ελεγκτών, κι ας μπει στον κόπο να μας κάνει μια ενημέρωση για τους λόγους για τους οποίους πληρώνουμε πάνω από 2 ευρώ ανά κυβικό νερού.

Είχα Ένα Όνειρο (I Had A Dream)

2011-07-27T12:36:00.007+03:00

Όλα τα μωρά στην πίστα στο promotion της κ. Μαριάννας στο Ρέθυμνο. Και το “χαμόγελο του Βαρδή”. Ο δικός μας ο Δήμαρχος Χανίων, κι αυτός πρώτο τραπέζι πίστα, αλλά πολύ στην άκρη, δίπλα σ’ ένα στέλεχος της Εθνικής Ἀμυνας με κακοσμία της στοματικής του κοιλότητας. Δεν εξηγείται διαφορετικά γιατί να έχει στη φωτογραφία, γυρισμἐνη την πλάτη στο στραταίο επιδεικτικά ο κ. Δήμαρχος! Έτσι "διεκδικεί" το στρατόπεδο "Μαρκόπουλου"; Ή κάνει μούτρα για την "επίταξη". Εκτός κι αν σκέφτεται άλλα, όπως για παράδειγμα, το πώς θα ξεμπλέξει αυτή τη φορά ο μεγαλομπακάλης-καναλάρχης φίλος και βασικός πυλώνας της δημαρχίας του.

Πλάκα έχει πάντως η αποκάλυψη ότι στα Χανιά, ένα νομό που παράγει με το ζόρι 40.000 τὀνους ελαιόλαδο το χρόνο, από ένα και μόνο ελαιουργείο ανάμεσα σε δεκάδες άλλα, "ξεπετάχτηκαν" πάνω από το 1000 τόνοι (!!!) που ξεπερνουν τη δυναμικότητα της ετήσιας παραγωγής στην περιοχή. Και μάλιστα σε παρτίδες των 22 τόνων. Ολόκληρα φορτηγά δηλαδή, που πιθανότατα ήρθαν φορτωμένα μέσα σε πλοία της Α.Ν.Ε.Κ. (!!!), και που προφανώς πέρασαν κάτω από τη μύτη του Λιμεναρχείου! Να δούμε τώρα πώς θα τα μπαλώσουνε και με τον ΕΛΟΜΑΣ που είναι κι αυτός ανακατεμένος. Θα ξέρετε ότι στον ΕΛΟΜΑΣ είναι συνέταιροι κι αυτοί που ισχυρίζονται μέσα από τις τηλεοπτικές τους συχνότητες ότι "εκτιμάμε τα προϊόντα του τόπου μας, μαζί στηρίζουμε την κοινωνία και την οικονομία μας". Κι αν ανοίξουμε και την κουβέντα για το πώς απομυζεί ο ΕΛΟΜΑΣ –και όχι μόνος- την ΒΙΟΧΥΜ, θα πέσει βροντερό γέλιο!

Κι ο κ. Αντιπεριφερειάρχης να προσπαθεί να καταλάβει και να αναρωτιέται τι έφταιγε κι αυτός ο κακομοίρης που εμφανίστηκαν καλοκαιριάτικα οι τζαναμπέτηδες οι "καλοθελητές" κι αποκάλυψαν την κομπίνα. Έτσι τους βάφτισε, τον άκουσα με τ’ αυτιά μου στην τηλεόραση! "Καλοθελητές" (!!!). Δηλαδή τι παραπάνω χρειάζεται ο αγαθός κ. Αντιπεριφερειάρχης για να "καταλάβει"; Και μη γυρίσουνε να μας πούνε ότι μετρήσανε την οξύτητα χωρίς να έχουν μετρήσει τα οργανοληπτικά χαρακτηριστικά που κάνουν το κρητικό ελαιόλαδο να υπερέχει από τα φτηνιάρικα τα μαροκινά και τα αιγυπτιακά που τα πουλάνε στον κόσμο, μεταμφιεσμένα σε "παρθἐνα κρητικά". Αν δεν ήμασταν "μπανανία" θα πήγαινε άμεσα ένας Οικονομικός Εισαγγελέας στον έλληνα "προστάτη"-συνεργάτη. Κι ο Υπουργός θα είχε ήδη καλέσει τον Γερμανό Πρέσβη στο γραφείο του και να του εκφράσει τις βαθύτατες ευχαριστίες του για την ποιότητα της δραστηριότητάς τους στην Ελλάδα, των γερμανικών επιχειρήσεων με κακοσμία στη στοματική κοιλότητα. Όλοι στο "κόλπο", μόνο αλίμονο να μην τα μάθει η Τρόικα γιατί καήκαμε, μετά δεν κουκουλώνεται... Σε κάθε περίπτωση συγχαρητήρια στα Χανιώτικα Νέα για την αρθρογραφία.

Ἀκουσα τον κ. Αντιδήμαρχο στην τηλεόραση να συγχαίρει και να ευχαριστεί τους "Φίλους του Βυθού" για τον εθελοντικό καθαρισμό του ενετικού λιμανιού των Χανίων και μετά δεν πίστευα στ’ αυτιά μου όταν ο κ. Αντιδήμαρχος συμπλήρωσε ότι ο Δήμος θα παραγγείλει του χρόνου ἐνα σκάφος με αρπάγη ή απορροφητήρα να καθαρίσει, γιατί οι φίλοι του βυθού κάνουνε "μισές δουλειές"!!! Μα επιτρέπονται αυτά τα πράγματα; Έστω κι αν σ’ έχει επαναφέρει στην τάξη ο χορηγός και θησαυροφύλακας των ανταποδοτικών τελών του ενετικού λιμανιού. Και να μας δείξει ο κ. Αντιδήμαρχος το ναυλοσύμφωνο πριν το υπογράψει γιατί οι απορροφητήρες και οι αρπάγες εἰναι ακριβά πράγματα κι εδώ έχομε ἀστεγους και πεινασμένους να ταΐσουμε...

Συγκινημένος ο Γιάννης Πετράκης, ο νέος προπονητής του Α.Ο. Χανιά, από την υποδοχή που του επιφύλαξαν οι φίλοι της ομάδας. Ζήτησε ομοψυχία. Και καλά, αυτός μέχρι το Δεκέμβρη μπορεί να έχει φύγει νύχτα αλλά λίγη ομοψυχία, η αλήθεια είναι ότι, τη χρειαζόμαστε...

Και ολίγην κοινή λογική...

Think Different!

2011-07-23T16:16:00.002+03:00

Μισώ τους ταξιτζήδες! Εσεἰς?

2011-07-07T03:34:00.009+03:00

Δεν ξέρω αν είναι τυχαίο ή κι αν έχει σημασἰα που στο αρχαίο ελληνικό θέατρο αυτοί που έρχονται από τον αγρό ή αποχωρούν από αυτόν χρησιμοποιούν την αριστερή πόρτα, κι αντίθετα οι αστοί, όχι πάντα αγανακτισμένοι, χρησιμοποιούν, τη δεξιά πόρτα.

Όταν οι αγρότες που έγιναν ταξιτζήδες βρίσκονται σε μονόδρομους και παρκάρουν από την δεξιά μεριά, αυτή των αστών, ανοίγουν πάντα την πόρτα τους χωρίς να κοιτάζουν τον ποδηλάτη που έρχεται αμέριμνος από πίσω τους και καταπάνω στην πόρτα τους! Αυτό μου συνέβη προχθές έξω από το Δημαρχείο, αλλά βέβαια, αυτό είναι κάτι που κάνουν όλοι οι συμπολίτες μας. Άρα αυτός δεν είναι ο λόγος που μισώ –η σωστή λέξη είναι: «σιχαίνομαι»-τους ταξιτζήδες.

Μπορώ να σας λέω, όχι μόνο φρικιαστικές αλλά και πραγματικές ιστορίες με ταξιτζήδες μέχρι αύριο. Κυρίως στη Χώρα, αλλά κι εδώ στη μικρή μας πόλη. Κι εσείς θα έχετε άλλες τόσες ιστορίες να διηγηθείτε...

Περί όνου σκιάς ο τσακωμός, θα πουν κάποιοι, αλλά όταν ποδηλατείς κάτω από τον ανελέητο ήλιο και τις παγίδες των κακομπαλωμένων δρόμων μας, έχει και η σκιά του γαϊδουριού (ή να πω ευγενικότερα η σκιά της πόρτας) του συμπολίτη μας, τη σημασία της...

Αυτό, θα μου πείτε, που έχει περισσότερη σημασία, είναι ότι στον περιπλοκότερο κόσμο των δικών μας ημερών οι ταχύτητες είναι εντελώς διαφορετικές. Συμφωνώ, και θυμήθηκα προχθές αυτό που στην υποχρεωτική μας εκπαίδευση οι παλαιότεροι -όχι και τόσο παλαιοί πια- διδασκόμασταν, ελπίζω να διδάσκονται και τα παιδιά σας, τον ορισμό του Αριστοτἐλη για την τραγωδία.

Πράξη σπουδαία και τελεία λοιπόν, που, όποιος ήθελε, πούλαγε το προικώο και αγόραζε μιαν άδεια ταξί. Έβαζε μετά δύο φιλαράκια του, οδηγούς για υπάλληλους ή συνέταιρους και γυρνάγανε οι τρεις τους και κάνανε τους ταξιτζήδες, εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο, βρώμικοι, κουρασμένοι κι ενίοτε με ερεθισμένη τη γενετήσια ορμή τους.

Άλλος ήρθε με Αυστραλέζικα ντάλαρς κι αγόρασε κι αυτός τρεις άδειες ταξί και κάθε Παρασκευή του πέφτανε το νοίκι, άλλα λόγια μη μου λέτε, παρακαλώ.

Κι ο γλυκός ο λόγος: Ο φίλος μου ο Βαγγέλης, που έχει σπουδάσει Αρχιτεκτονική στο Ρότερνταμ, αλλά δεν καταδεχότανε να πει στο μπάρμπα του να τον βολέψει στην Πολεοδομία, δουλεύει ταξιτζής. Κι αυτός κουρασμένος κι ερεθισμένος από την καλοκαιριάτικη ζέστη, κι αυτός άνθρωπος είναι, δουλεύει οκτώ ώρες από τ' απόγευμα ως τα χαράματα, κλέβει όποτε μπορεί κανένα αγώι από το αφεντικό που μένει στην Αθήνα, αποδείξεις δεν κόβει, αλλά πάλι δε βγαίνει. Η δουλειά είναι πεσμένη. Σκέφτεται όμως ότι αν αγοράσει το σαράβαλο του συχωρεμένου του γέρο-Τραμπαρίφα από την κόρη του τη Βάνα που πρόπερσι πούλησε την άδεια για 50.000 ευρώ, με πλαστό βέβαια συμβόλαιο για να μην πληρώσει και το φόρο, κι αν, λοιπόν, το σουλουπώσει το σαράβαλο, μπορεί και να φτιάξουνε τα πράγματα. Ας είναι πολλά τα έξοδα, τα έχει, λέει, υπολογίσει. Με το δικό του μαραφέτι θα καταφέρει να κουτσοβολευτεί. Μου ζητάει δάνειο πέντε χιλιάρικα για να τα κουνήσει στη Βάνα που ζει με κάτι οικονομίες γιατί το επίδομα ανεργίας κόπηκε. Τώρα, λέει, μπορεί να βγάλει την άδεια τζάμπα. Του αρέσει και η Βάνα που αγόρασε με τα πενήντα χιλιάρικα από την άδεια του πατέρα της ένα αυθαίρετο πάνω στη θάλασσα.

Τον μουτζούρη αυτής της ιστορίας τον έχει πάρει ο Σήφης. Τίμιο ανθρωπάκι απ’ αυτά που αγαπάει ο Θεός, ο οποίος Σήφης, μόλις βγήκε στη σύνταξη από την Ολυμπιακή πριν δυόμισι χρόνια, σαράντα οχτώ χρονών συνταξιούχος δεν το χώνευε, αγόρασε με τις οικονομίες του την άδεια του Τραμπαρίφα από τη Βάνα και κάνει τον ταξιτζή κι εκείνος. Τουλάχιστον δε χρωστάει στις τράπεζες...

Να του δανείσω, δι’ ελέου και φόβου, του Βαγγέλη τα πέντε χιλιάρικα ή να περιμένω μην και δεν ισχύσουν τα νέα μέτρα ?

Adult Pathetic Fantasies

2011-06-28T14:32:00.003+03:00

Νομίζω ότι αυτή η φαντασίωσή του, όπως την περιγράφει ο κ. Βαρουφάκης, να δει, δηλαδή, τον φίλο του Γιωργάκη Πρωθυπουργό χέρι-χέρι με τον δευτεραθλητή συμφοιτητή στην Πλατεία μαζί με τους Αγαναχτισμένους, είναι εμετική.

Οι "κονφερανσιέ" είναι στην Πλατεία

2011-06-26T10:52:00.005+03:00

Η αλήθεια είναι ότι οι διάφοροι "κονφερανσιέ" της επανάστασης που συναθροίστηκαν στην Πλατεία είχαν να δούν τόσον κόσμο μαζεμένο από την εποχή των παγετώνων του μυαλού τους.

Αλλά αν διδαχθούμε -όλοι μας, κι αυτοί μαζί- από τα λάθη των προηγούμενων ημερών, ίσως, στην επόμενη μεγάλη σύναξη που θα ακουλουθήσει όταν αρχίσει να εφαρμόζεται το "Μεσοπρόθεσμο", να ξαναγεννηθεί εκείνη η μικρή ελπίδα ότι κάτι μπορούμε να αλλάξουμε σ' αυτήν την παράγκα που λέγεται Ἑλλάδα...

Cultural Similarities or The Human Condition

2011-06-25T08:49:00.000+03:00

Ακόμα και η καμαριέρα αντιστάθηκε...

2011-06-03T22:35:00.008+03:00

Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι τo να υποθηκεύεις ή να πουλάς εθνική περιουσία είναι κάτι σαν εθνικό σπορ στη χώρα το αχόρταγων λωτοφάγων, την Ελλάδα. Αλλά όταν γονυπετής ετοιμάζεσαι να πουλήσεις κάτω από τις σημερινές συνθήκες της «αγοράς», τότε μόνο ένας τρόπος υπάρχει για να χαρακτηριστεί αυτή η αγοραπωλησία: εθνική μειοδοσία.

Οι δανειστές ζητάνε εγγυήσεις για νέα δάνεια, κι αυτό –αν θέλομε να αφήσομε κατά μέρος την άσκοπη επαναστατική γυμναστική- είναι, υπό τις παρούσες συνθήκες, απόλυτα λογικό. Να τους εκχωρήσουμε, λοιπόν, τις απαιτήσεις μας από τις εκκρεμείς πολεμικές αποζημιώσεις και τις μελλοντικές αξιώσεις, όπως θα στοιχειοθετηθούν, απέναντι στους διάφορους που λυμαίνονται εδώ και δεκαετίες τις κρατικές προμήθειες, τα δημόσια νοσοκομεία, τις τηλεπικοινωνίες, τα δημόσια έργα. Και μετά, με ψυχραιμία, νηφαλιότητα και από μηδενική βάση, παράλληλα με το λογιστικό έλεγχο, να συζητήσομε πώς θα αυξηθούν τα έσοδα με την πάταξη –κατ’ αρχήν- της μεγάλης φοροδιαφυγής και πώς θα μειωθούν τα έξοδα με την περιστολή της σπατάλης στο πάρτι του κρατικοδίαιτου παρασιτισμού και της διαφθοράς που συνεχίζεται απρόσκοπτα.

Εδώ η Πηγή

Beat The Devil

2011-03-21T21:27:00.004+02:00

Ο Λουδοβίκος ο 20ος αν και πιο κοντός από τον αλησμόνητο Τεξανό κατάφερε κι αυτός με τη σειρά του να παρασύρει τους εντελώς, αλλά εντελώς όμως, παρηκμασμένους Εγγλέζους σε έναν πόλεμο «τιμής»! Ο Σαρκοζί ο βιαστικός, πόνταρε από μόνος του στους εξεγερμἐνους της Βεγγάζης, μόνο και μόνο επειδή είναι πίσω στις δημοσκοπήσεις δημοφιλίας. Ένας άλλος λόγος, λέγεται, είναι ότι στην πρόσφατη επίσημη συνάντησή τους, ο Καντάφι κοίταζε την κ. Προέδρου με λάγνο ύφος!

Οι Εγγλέζοι ακολουθούν για να εκδικηθούνε τη χαμένη τους τιμή από την απελευθέρωση του κατάδικου του Λόκερμπι και να ξεπλύνουνε τη ντροπή από το πέτσινο διδακτορικό κάποιου υιού Καντάφι, από σπουδαίο αγγλικό πανεπιστήμιο. Θέλουνε να προσφέρουνε ένα ματωμένο γαμήλιο δώρο στον Χάιλάντερ Πρίγκιπά τους...

Ο Μπερλουσκόνι τραβάει τις τρίχες που με τόσο κόπο κι έξοδα έχει φυτέψει στην κεφαλή του. Δεν ξέρω αν έχει όμως περιθάλψει την Ουκρανέζα νοσοκόμα του κολλητού του Μουαμάρ...

Οι Τούρκοι κάνουνε το χατήρι των Ρώσων ώστε να παραμένει η κατάσταση εκκρεμής, με την υπόσχεση της μελλοντικής υποστήριξης του σχεδίου Νταβούτογλου. Ντίκι Καπιταλίσμ! Το Αντζρμπαϊτζαν, στενός φίλος της Τουρκίας στην περιοχή, πουλάει το πετρέλαιο της 25-30 Δολάρια παραπάνω απ’ όσο θα το πουλούσε χωρίς τα πυροτεχνήματα στη Λιβύη. Το Ιραν παρακολουθεί από δίπλα και ο Αραβικός Σύνδεσμος με τη μεγάλη του κοιλιά και τα κοντά του ποδαράκια, κάνει κολοτούμπες .

Ο Γραμματέας του ΟΗΕ, δηλαδή οι Αμερικάνοι, σαν τον τρομαγμένο δαιτητή, που το αραβικό έθνος είναι έτοιμο να τον γιουχάρει από την κερκίδα, έχει τη σφυρίχτρα στο στόμα και δεν ξέρει τι να σφυρίξει.

Ο Πρόεδρος της Σοσια-ληστικής Διεθνούς, χρεοκοπημένος ηθικά και χαμένος στους λαβύρινθους των αδιευκρίνιστων στόχων του, δείχνει να ξεχνάει ότι στη Σούδα, ακριβώς από κάτω από τις στρατιωτικές εγκαταστάσεις, υποτίθεται ότι καταφθάνει το πρώτο κρουαζιερόπλοιο της νέας σεζόν. Πριν λίγους μήνες πήγε στη σκηνή του Καντάφι με το οικογενειακό του ἀλμπουμ υπό μάλης, αλλά αυτό δεν του έδωσε κανένα πλεονέκτημα. Βέβαια, άλλος ήτανε ο λόγος για το γιουχάισμα σήμερα στη Σύρο.

Δεν πάει κανείς να του θυμίσει ότι στις 2 Απριλίου, στα Χανιά, όλοι θα τραγουδάμε «Καλὠς Ήρθε Το Δολάριο»? Και για να μην τα περιμένομε κι όλα από τον γηραλέο μας Δήμαρχο, ας πἀει, εν τω μεταξύ, το ΕΒΕ να συζητήσει πόσο θα αυξηθεί το μερίδιο της τοπικής αγοράς στις αυξημένες ανάγκες τροφοδοσίας του μηχανισμού που χρησιμοποιεί τη στρατιωτική βάση. Τι κρουαζιερόπλοια, τι αεροπλανοφόρα? Μπίζνες Ιζ Μπίζνες!! Όχι να τα φέρνουνε όλα από τη Φρανκφούρτη με τα κοντέινερ!!!

Zarpatistas

2011-03-17T11:23:00.003+02:00

Πάλι η ίδια αγωνία απέναντι στη χλομάδα του λευκού χαρτιού που πρέπει να γεμίσει με κολοβά γράμματα. Θα σ’ ενδιέφερε η εικόνα του γέρου με το ελαφρύ μπλε σακάκι που ψάχνει τον ξεχειλισμένο κάδο των σκουπιδιών, αν δεν έπρεπε να γεμίσεις μισή σελίδα χαρτί? Μπορεί και ναι, αλλά μάλλον όχι. Θα άλλαζες πεζοδρόμιο και θα κρατούσες την παράσταση στο μυαλό σου ίσα - ίσα μέχρι να περάσει από μπροστά από τα μάτια σου μια όμορφη βιτρίνα ή μια όμορφη γυναίκα για να αντικαταστήσει την εικόνα. Όσο περνάει ο καιρός τα σκουπίδια θ’ αρχίσουν να λιγοστεύουν, άλλη μια από τις μικρές νομοτέλειες της χρεοκοπίας, των ψαλιδισμένων συντάξεων και των θλιβερών επιδομάτων ανεργίας, σκέφτομαι καθώς πλησιάζω προς το μέρος του. Κάνει βρωμερό κρύο, ο βρωμερός γέρος τουρτουρίζει μέσα στο σακάκι του. Η μια τσέπη, εξωτερική, κρέμεται ξηλωμένη. Η άλλη φουσκώνει. Ίσως κάποιο λάφυρο από τον σκουπιδοτενεκέ, σκέφτομαι. Τον κοιτάζω. Δεν κατεβάζει το βλέμμα. Σκούρα, θολά, αναιδή μάτια. «Δώσε μου ένα τσιγάρο», ζητάει με μια φωνή που ούτε είναι επιτακτική αλλά ούτε έχει κάποιο ίχνος παράκλησης. Του δίνω το μισοάδειο πακέτο από τη δεξιά τσέπη του ζεστού μου παλτού κι αμίλητος, ανοίγω βιαστικά το βήμα μου. «Και μια φωτιά?», τον ακούω πίσω από την πλάτη μου, αντί για το «ευχαριστώ» που δεν κοντοστάθηκα να περιμένω. Ψάχνω να βρω το κουτί με τα σπίρτα, αναπνέοντας από το στόμα. Δεν θέλω να ξέρω πως μυρίζει ο βρωμερός γέρος καθώς απλώνει το τριχωτό χέρι με τα βρώμικα σπασμένα νύχια για να πάρει τα σπίρτα που του δίνω. Αντί να πάρει τα σπίρτα, με αρπάζει απότομα από τον καρπό με μια δύναμη που περισσότερο με εκπλήσσει παρά με τρομάζει. «Δεν είμαι σκυλί, να μου πετάς τα τσιγάρα και να φεύγεις» μου μιλάει με μια σιγανή φωνή που μπήγεται μέσα στο μυαλό μου σαν ατσάλινη φαλτσέτα. Αισθάνομαι το πρόσωπό μου να κοκκινίζει αλλά δεν τραβάω το βλέμμα μου από το δικό του ούτε προσπαθώ να του ξεφύγω. Περνάνε μερικά δευτερόλεπτα και η λαβή χαλαρώνει. Τραβάω το χέρι μου αφήνοντας το σπιρτόκουτο να γλιστρήσει στο δικό του. Έχω την εντύπωση ότι τα μάτια του έχουν θολώσει λίγο παραπάνω. Κάνω αμίλητος στροφή κι ανοίγω το βήμα μου όσο περισσότερο μου επιτρέπει η πληγωμένη μου αξιοπρέπεια.

Στους Zarpatistas

Αυτοί που δε θα κοιμούνται ήσυχοι είναι περισσότεροι...

2011-03-05T22:38:00.005+02:00

Συνεχίζουνε να μας πρήζουνε το συκώτι με τους μετανάστες απεργούς πείνας, χωρίς να τολμάνε να ξεκαθαρίσουνε τα πράγματα. Τόσος κόπος και κίνδυνοι για την υγεία αυτών ανθρώπων, των απεργών πείνας και δυστυχώς δεν κατάφεραν αυτοί και οι Έλληνες φίλοι τους να ξεκαθαρίσουνε τα πράγματα. Να μας εξηγήσουνε, δηλαδή, με λόγια σταράτα, ότι αγωνίζονται κατά του βολικού καθεστώτος ανασφάλιστης εργασίας από τους μονίμως εδώ και χρόνια διαμένοντες παράνομους μετανάστες. Αντίθετα, χαμένοι στη μετάφραση, μας τρομάζουμε ακόμα περισσότερο από μια προοπτική, τις αφηνιασμένες ορδές των αναξιοπαθούντων που περνάνε τα σύνορα κάτω από τη μύτη της Φρόντεξ, να τους περιθάλψομε μόνοι εμείς. Έχομε άδικο κι εμείς, άνεργοι και χρεοκοπημένοι ν’ αρνιόμαστε την αλληλεγγύη μας?

Είχαμε ξεχάσει και τη συμφωνία του Καντάφι με το Μπερλουσκόνι, που όλους τους ανεπιθύμητους μετανάστες από την Ιταλία του έστελνε πεσκέσι στα εργοτάξια της Λιβύης! Να δούμε τώρα που θα πάνε όλοι αυτοί που δεν έχουν να πληρώσουν ούτε ακτοπλοϊκό εισιτήριο ούτε κράτηση σε πεντάστερο ξενοδοχείο.

Τώρα οι Κινέζοι είναι στο Ηράκλειο αλλά ευτυχώς που οι Βάσεις του ΝΑΤΟ είναι στα Χανιά κι ελέγχονται, λέει, από Έλληνα διοικητή. Καλή μοιρασιά μα την πίστη μου. Μαζί με τ’ άλλα ακριβαίνουνε και τα καύσιμα, θα πάρουνε τσιμπημένο μεροκάματο κι οι λεωφορειούχοι που τους φέρουνε στο αεροδρόμιο Χανίων.

H γεροντολογία συνεχίζει να αποτελεί γόνιμο έδαφος!

2011-03-05T21:18:00.005+02:00

Πολύ λυπήθηκα που καμία πολιτική οργάνωση νεολαίων δεν ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση της Δημοκρατικής Συνεργασίας να παρακολουθήσουν διάλεξη του κ. Ανδριανόπουλου στο Ηράκλειο.

Οι νεολαίοι της Νέας Δημοκρατίας γιατί έχουνε σφοδρή κρητική βεντέτα με τους μητσοτακικούς.
Οι νεολαίοι του Πα.Σο.Κ. γιατί ήτανε σε διατεταγμένη υπηρεσία να κουλαντρήσουνε τους εξαγριωμένους νοσοκομειακούς γιατρούς που γιούχαραν έξω από το Ξενοδοχείο του τον υπουργό κ. LOVEρδο.
Οι νεολαίοι της ΚΝΕ, ελπίζω, απείχαν επειδή οργανώνουν την αντίσταση απέναντι στην έλευση πυρηνοκίνητων υποβρυχίων που δε γέρνουν και άοπλων κομάντο στο Ακρωτἠρι Χανίων! Μάλιστα ακούστηκε κι αυτό!
Για τον ΛΑ.Ο.Σ δεν έχω ιδέα κι ελπίζω να μην υπάρχουν νεολαίοι που ν’ ακολουθούν τον κ. Καρατζαφέρη.
Οι υπόλοιποι αριστεροί είναι γέροι και δεν έχουν νεολαίους στις τάξεις τους, γιατί ούτε ανταλλάγματα έχουν να προσφέρουνε ούτε τίποτα εποικοδομητικό με έμπρακτα και χειροπιαστά αποτελέσματα έχουν να προτείνουν.

Οccupational Hazard.

2011-03-02T15:50:00.003+02:00

Εντάξει, κανείς δε χαίρεται που δυο κακοπληρωμένοι πιτσιρικάδες πέσανε πάνω σε τοίχο, έστω κι αν ήτανε καουμπόηδες. Γκαντέμηδες οι κακομοίρηδες, γιατί εδώ που τα λέμε δεν τραβάει όποιος κι όποιος την σκανδάλη του Καλάσνικοφ κατευθείαν στο ψαχνό. Αλλά τώρα τι πρέπει να κάνομε, υπηρεσία προστασίας των αστυνομικών? Οccupational Hazard. Για να τελειώνομε και να προωθήσομε και την ανάπτυξη όπως την αντιλαμβάνονται οι ταγοί μας που σήμερα θα χύσουν τα κροδείλια δάκρυα τους στα δελτία των οχτώ, ας στήσουμε και σ’ αυτούς αγάλματα στις ιδιαίτερες πατρίδες τους από τα λεφτά του ΕΣΠΑ. Ώριμες μελέτες.

Πάντως απ’ ό,τι λένε τα δελτία ειδήσεων ήτανε μαζεμένοι τόσοι πολλοί αστυνομικοί [συνολικά 14 ομάδες «Δίας», δηλαδή 28 μοτοσικλέτες, με συνολικά 56 αστυνομικούς και 7 περιπολικά, καθώς και όλα τα οχήματα του Πειραιά] που πρακτικά ήταν αδύνατο να αστοχήσουν οι σφαίρες του Καλάσνικοφ.

Που είναι ο Φλοξ ρε Ζήση;

2011-03-02T15:30:00.012+02:00

Η φίλη μου η Ζένια έχει ένα σκυλάκι που ο Θεός όταν γεννιότανε το προόριζε για μοσχάρι, αλλά τελικά άλλαξε γνώμη και τον έκανε σκύλο, τον Ρόναλντ-Ιωσήφ, ένα μεγαλόσωμο κουτάβι με μπόλικο αίμα από λαμπραντορ που έπεσε στη στοργική αγκαλιά της Ζένιας, εντελώς τυχαία.Τὠρα με την κρίση ο Ρόναλντ-Ιωσήφ έχει αρχίσει να μεγαλώνει κι η Ζένια δεν μπορεί πια να τον ταΐζει! Τι θα κάνουμε?

Λύση 1: Είναι πολλοί που προτείνουν να αμοληθεί ο Ρόναλντ-Ιωσήφ στη γειτονιά, μήπως βρει καμιά κότα. Θα κατηγορηθούν αμέσως οι μετανάστες κι ο Ρόναλντ-Ιωσήφ θα παραμείνει υπεράνω υποψίας, αλλά για πόσο? Βραχυπρόθεσμου ορίζοντα λύση, κάτι σαν τα ΕΣΠΑ που διοχετεύονται στο νερόλακκο του Ομαλού. Και βλαπτική λύση μακροχρόνια, αφού στο τέλος δε θα έχει μείνει κότα για κότα.

Λύση 2: Να έχει την τύχη που είχε ο Φλόξ στην ταινία «Οι Γερμανοί Ξανάρχονται», πραγματικό οξύμωρο γιατί η Φλοξ πρέπει να είναι αρσενικός, αλλά τι σας λέω, πρέπει να δείτε το Λογοθετίδη να κλαίει το χαμό του Φλοξ, για να καταλάβετε. Να τον κάνει, λοιπόν, η Ζένια λουκάνικα τον Ρόναλντ-Ιωσήφ με άρωμα δίκταμου. Έτσι κι αλλιώς, τώρα που κάναμε «κονέ» με τους κινέζους, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτοί το τρώνε το σκυλίσιο το κρέας.

Λύση 3: Να δημιουργηθεί δημοτικό κυνοκομείο λένε οι ζωόφιλοι, αλλά αν δε βρεθούν τα λεφτἀ για τη λειτουργία του, πώς θα χρηματοδοτηθεί? Ίσως από τα λουκάνικα από Ρόναλντ-Ιωσήφ με δίκταμο.

Λύση 4: Να βλέπομε τον Ρόναλντ-Ιωσήφ δεμένο, να αργοπεθαίνει από την ασιτία. Μετά να τον πετάξουμε από κανένα δέτη ή να του κάνομε μια αξιοπρεπή κηδεία, ανάλογα με την κουλτούρα μας. Η Ζένια πάντως, που την ξέρω, θα ήθελε μια αξιοπρεπή ταφή για τον Ρόναλντ-Ιωσήφ.

Μαζί τα Φάγαμε?

2011-02-28T23:36:00.007+02:00

Αυτοί που οι παππούδες, οι πατεράδες κι οι θείοι τους ληστεύουν τη χώρα από την εποχή των μεταπολεμικών παγωμένων πιστώσεων, αυτοί που τα λεφτά που έχουν υπεξαιρέσει, τα πηγαινοφέρνουν τουλάχιστον δύο δεκαετίες τώρα από το εξωτερικό στη χώρα και τανάπαλιν, μέχρι να ξεπλυθούν καλά και να τα ξαναπαρκάρουν στην Ελβετία, αυτοί λοιπόν, με εργαλείο την κυβέρνηση του ελληνοαμερικάνου Παπανδρέου, μια κυβέρνηση-συνωθύλεμα αποτυχημένων σοσια-ληστών και δήθεν ελπιδοφόρων τζιτζιφιόγκων που μιλάνε ξένες γλώσσες, θέλουν τώρα για ένα πινάκιο φακής να ξεφλουδίσουν και τα υπόλοιπα!

Αυτοί όλοι οι Κινέζοι!

2011-02-25T13:08:00.002+02:00

Όπως κάποιοι γνωρἰζουν, οι κινέζικες κατασκευαστικές εταιρείες ανταγωνίζονται τους Δυτικούς και τους Άραβες στην κατασκευαστική πίτα της Ανατολικής Αφρικής και της Μέσης Ανατολής. Απ’ ό,τι μάθαμε αυτές τις μέρες, έχουνε ανοίξει και δουλειές με τον Καντάφι. Μεγαλοκαρχαρίες στα νερά του επιχειρείν και πειθήνια όργανα στα χέρια του κινεζικού κομμουνιστικού κόμματος. Τα καταφέρνουν μια χαρά γιατί συμπιέζουν το εργατικό κόστος χρησιμοποιώντας κληρωτοὐς κι ενδεχομένως και κατάδικους ως ανειδίκευτο προσωπικό. Φαντάζομαι την έρημο της Λιβύης σαν μια τεράστια κινέζικη αγροτική φυλακή.

Φαντάζομαι επίσης τους 15,000 Κινέζους που κατεβαίνουνε στην Κρήτη. Αν έχουν μερικά δολάρια στην τσέπη τους θα ήταν ακόμα καλύτερα για κάποιους, αλλά το πιο λογικό θα είναι να τους αφήσουνε άφραγκους και να τους χώσουνε μέσα στα “all inclusive” μαγαζιά των ξενοδόχων του Ηρακλείου που αυτή την εποχή δε βλέπουν δίφραγκο ούτε στο χιλιόμετρο. Ε, ας τους πάμε να φάνε και τίποτα πορτοκάλια. Αντί οι Χανιώτες ν’ αρχίσουνε πάλι να γκρινιάζουνε που οι άλλοι τους πήρανε τις δουλειές, ας γεμίσουνε μερικές χιλιάδες κλούβες με πορτοκάλια κι ας πάνε να τους τα πουλήσουνε. Αν το Δημοτικό Συμβούλιο Χανίων δεν μπορεί να συντονιστεί στοιχειωδώς με το υπουργείο Εξωτερικών που φτιάχνει το μενού διατροφής, τότε τι τον κατεβάσαμε τον κ. Σκουλάκη να κάνει το Δήμαρχο?? Ας σηκώσει κανένα τηλέφωνο, τώρα, μέσα στο Σαββατοκύριακο.

Βέβαια έχομε και το άλλο! Φανταστείτε κάποια απ’αυτά τα παιδιά, γεμάτα υγεία και ορμή και με το μάτι να γυαλίζει για ελευθερία! Μην το αποκλείσετε ν’ αρχίσουνε να παίρνουνε τα βουνά, οπὀτε θα τους δούμε και στις ράχες των Λευκών μας Ορέων. Εκτός κι αν η αστυνομία μας μπορεί να εγγυηθεί ότι έχει την κατάσταση υπό τον έλεγχό της.

Or A Woman!

2010-12-11T18:51:00.005+02:00

“The country runs better with a good looking man -or a woman- in charge. Look what happened with the fat one... no one wanted to fuck him, so he fucked everyone.” Georgy boy, even worse, can't get cornered, yet.

Σοσια-ληστές

2010-12-09T23:54:00.003+02:00

Μας λένε ότι η συμφωνία μεταξύ εργαζόμενου και εργοδότη πρέπει να είναι ισχυρή, ανεξάρτητα αν υφίσταται μια γενική συλλογική σύμβαση εργασίας ωφελιμότερη για ένα από τα μέρη, συνήθως τον εργαζόμενο.

Αυτή η πρόταση, βέβαια, ακούγεται δεόντως λογική στα στελέχη με εξειδικευμένες γνώσεις και δεξιότητες ή με μπάρμπα στην Κορώνη και ασφαλώς καθόλου δεν αφορά τη μάζα των μεταναστών, των νέων, των ανειδίκευτων και των υπόλοιπων με χαμηλά επαγγελματικά προσόντα. Δηλαδή δεν αφορά στην συντριπτική πλειοψηφία.

Έτσι, ισχυρίζονται κάποιοι, θα μειωθεί το συνολικό εργατικό κόστος στην οικονομία. Εκτός κι αν αυξηθεί, λέει, η παραγωγικότητα! Χα! Την παραγωγικότητα τη μετράς μέσα σε εργοστάσια, όχι σε άδειες καφετέριες και σε εμπορικά που πασχίζουν να πουλάνε εισαγόμενα προϊόντα, ούτε σε ξενοδοχεία που μπορούν να πουλάνε ένα τάλιρο το καλοκαιρινό κρεβάτι, ούτε στους ελαιώνες σ’ ενδιαφέρει να τη μετρήσεις αφού οι αγρότες κοιτάνε να ξεπατώσουνε τις ελιές και να φυτέψουνε φωτοβολταϊκά για να ραβδίσουνε ευρώπουλα.

Ούτε, βέβαια, κανείς τολμάει να δει και να ομολογήσει ότι ο συντριπτικός όγκος της επιχειρηματικότητας πλέει μέσα στο αμνιακό υγρό του παρασιτισμού που είναι συμφυής με τον ραγιαδισμό, τη διαφθορά, τον συντεχνιακό συνδικαλισμό και την ηλιθιότητα:

Μεγαλομπακάληδες-καναλάρχες που τους πειράζει ο ξενόφερτος ανταγωνισμός, λες κι αν δεν υπήρχε, δε θα μας έγδερναν ζωντανούς, θα μας τη χάριζαν!
Εργολάβοι που σα κουτάβια ρουφάνε με μανία τα βυζιά της σκύλας της Ελλάδας που αργοπεθαίνει και οσονούπω σταματάει να βγάζει γάλα.
Δομές, δημόσιου και ιδιωτικού χαρακτήρα, γεμάτες αραχτούς, ημιμαθείς τεμπέληδες.

Πεζοδρόμια με σπασμένα ρείθρα κι απάνω παρκαρισμένες οι αυτοκινητάρες μας. Όλοι μας δεν είμαστε έτσι! Όμως οι περισσότεροι σε ποια κατηγορία θα κατατασσόμασταν?

Μαζί με την Τρόικα ήρθε φαίνεται κι ο χρόνος να γεννηθεί κι αυτό που κυοφορείται στην ελληνική κοινωνία από την εποχή των παππούδων αυτών των παγκάλων εγγονών που μας κυβερνάνε τα τελευταία πολλά χρόνια. Ό,τι γεννηθεί με μαμή τον Δομίνικο ή τον άλλο αντιπαθητικό τον Φιλανδό, πρέπει να το πνίξομε, όπως έκανε η Φόνισσα του Παπαδιαμάντη και γι’ αυτό δεν πρέπει να επιτρέψουμε στην πάγκαλη παρέα να συνεχίζει να πληρώνει τόκους! Ας προσλάβουνε πάλι τους ορκωτούς λογιστές της αρεσκείας τους και να υπολογίσουνε ποιο μέρος του εξωτερικού μας χρέους εμπίπτει στις διατάξεις του ειδεχθούς χρέους. Εκτός κι αν θέλει να αναλάβει αυτήν την πρωτοβουλία του υπολογισμού, μέσα στη ραστώνη του, το Οικονομικό Επιμελητήριο, ενόψει και της δικής του προεκλογικής περιόδου.

Ποιο κομμάτι του χρέους είναι ειδεχθές!? Από κει πρέπει να ξεκινήσομε την κουβέντα…

Τρομοκράτες και "Τρομοκράτες"

2010-12-06T16:34:00.005+02:00

Πανέξυπνη η τακτική κίνηση, ανήμερα του Αγίου Νικολάου -μεγάλη η Χάρη του- και του μικρού Γρηγορόπουλου, να μπουζουριάσουν τους «τρομο- κράτες» και να ξεκινήσουν τη δἰκη του «Ληστἠ Με Τα Μαυρα».

Τη λέξη «τρομοκράτες» σε εισαγωγικά γιατί αναρωτιέμαι ποιος εἰναι ο μεγαλύτερος τρομοκράτης, η παρέα του Πρωθυπουργού ή οι ληστές με τα μαύρα…

Eπετειακώς...

2010-11-17T20:33:00.008+02:00

Κάποιοι, κάποτε λέγανε: "Το Πολυτεχνείο δεν είναι αιδοίο να το διεκδικεί ο κάθε νταβατζής". Οι ίδιοι σήμερα aιτούνται την χορήγηση δανείου για αιδοιoπλαστική...

Λόγος εις τα Εισόδια της Θεοτόκου...

2010-11-17T14:37:00.009+02:00

Αν κάτι μ’ευχαριστεί με το αποτέλεσμα των δημο- τικών εκλογών στα Χανιά, είναι ότι η κακιά μάγισσα δε θα βγεί στις 21 Νοεμβρίου από την Τριμάρτυρη, πανηγυρί- ζοντας μ’εκείνο το χαμόγελο που με παγώνει, ότι «πήρε» το Δἠμο Χανίων!

Δια της ατόπου απαγωγής.

2010-11-01T14:53:00.010+02:00

Σε μια από τις πολλές εκπομπές της τοπικής τηλεόρασης για τις αυτοδιοικητικές εκλογές, που, γεμίζοντας ανέξοδα τα προγάμματα των κρητικών καναλιών, μας προκαλούν δυνατά χασμουργητά, ακούω την επωδό του κ. Σκουλάκη να «προκαλεί» τον κ. Αρχοντάκη, να αναφέρει έστω κι ένα έργο το οποίο θα χαρακτηρίσει τη νομαρχιακή του θητεία, κι ο αθεόφοβος σκέφτηκε να μνημονεύσει το φράγμα του Βαλσαμιώτη. Ανερυθρίαστα, βεβαίως, βεβαίως. Ο σχεδιασμός του Βαλσαμιώτη έχει τις ρίζες του σε εποχές παλιές. Τόσο παλιές εποχές που από το μυαλό του κ. Αρχοντάκη ενδεχομένως να μην είχε περάσει ακόμα η ιδέα να μπει στο στίβο της αυτοδιοικητικής πολιτικής και τον ωραίο αγώνα του κατά της νοημοσύνης μας. Σκέφτομαι πικρόχολα ότι η ολοκλήρωσή του βαλσαμωμένου Βαλσαμιώτη κινδυνεύει να αναχθεί στις κρητικές καλένδες ή τέλος πάντων να ολοκληρωθεί με τελικό κόστος που, αν είμαστε τυχεροί, θα αποβεί μόλις υπερδιπλάσιο του αρχικά προϋπολογισμένου. Τόσο η «δημοσιογράφος» που συντονίζει την εκπομπή όσο και οι ανθυποψήφιοί του αφήνουν τον κ. Αρχοντάκη να συνεχίζει ανενόχλητος να μας προκαλεί το γέλωτα! Πολιτικός πολιτισμός ή έλλειψη αντανακλαστικών, αναρωτιέμαι και μένω με την απορία.

Κάνοντας ζάπινγκ, πέφτω πάνω στο «Big Brother», αλλά μάλλον αδιάφορος για τη συνομωσία της Ντορέτας με τη Νικολέτα, άρχισα να σκέφτομαι ότι ο κ. Σκουλάκης, «τριάντα χρόνια φούρναρης», με τις σεγκόντο κορώνες του για την «αναμφισβήτητη» ικανότητά του να διοικεί, συνεχίζει να μας λέει μονότονα τις ίδιες και τα ίδιες κοινοτοπίες. Για φαντάσου, σκέφτηκα, να μην είχε αυτές τις εξαίσιες διοικητικές ικανότητες, αυτός και οι όμοιοί του, πόσο πιο γρήγορα θα είχαμε οδηγηθεί στη χρεοκοπία. Ας μη βλέπομε μισοάδειο ένα ποτήρι που είναι μισογεμάτο!

Ζάπινγκ, ζάπινγκ! Πίσω. Ο λόγος στη «Λαϊκή Συσπείρωση». Θα το αντέξω? Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας έχει προοδεύσει σε όρους πολιτικού μάρκετινγκ, παραδέχομαι. Το ίδιο προϊόν, στην ίδια συσκευασία, σε όλες τις αγορές ψηφοφόρων. Ριζοσπαστικό στην απλότητά του. Πάρε κόσμε… Θα το αντέξω! Μας διαβεβαιώνει ο κ. Παπαντωνάκης ότι οι συμπράξεις δημόσιου-ιδιωτικού τομέα θα περάσουν πάνω από το πτώμα του! Του είναι μάλλον αδιανόητο να αντιληφθεί, όταν επιμένει με επαναστατική παρρησία ότι τα δημόσια έργα πρέπει να εκτελούνται από δημόσιους φορείς, ότι οι υπεράριθμοι υπάλληλοι των δήμων ή οι γιατροί και οι νοσηλευτές των δημόσιων νοσοκομείων αποκλείεται να φορτωθούν τα φτυάρια και τις αξίνες τους και να βγουν να εκτελέσουν έργα οδοποιίας. Του είναι δύσκολο να καταλάβει ότι ούτως ή άλλως τα, όποια, έργα θα εκτελεστούν από τους ίδιους και τους αυτούς εργολάβους, είτε αυτοί θεμελιώσουν δικαιώματα συνδιαχείρισης από συμβάσεις παραχώρησης είτε είναι απλώς οι κατασκευαστές. Αρνείται να συνειδητοποιήσει ότι αφού στην Ελλάδα φόρους πληρώνουν μόνο τα κορόϊδα, η χρηματοδότηση μπορεί να έρθει ή από τους τοκογλύφους της Τρόικας ή από άλλα ιδιωτικά κεφάλαια. Θεωρεί αντεπαναστατικό, αν όχι παράλογο, να μπει στη λογική να απαιτήσει να σταματήσουν να προκηρύσσονται δημόσια έργα με ανύπαρκτους ή εξωφρενικούς προϋπολογισμούς που καταλήγουν να έχουν την πορεία του Βαλσαμιώτη.

Έχει πέσει η μπαταρία του κοντρόλ και δε μπορώ ν’ αλλάξω κανάλι! Είναι η σειρά του κ. Βιρβιδάκη. Χαριτωμένος και συμπαθέστατος όπως πάντα, αγκαλιά με τους φακέλους του. Πάει παντού με τους φακέλους του, φίσκα στις ώριμες μελέτες. Ποδηλατοδρόμους θες, παρ’ τους! Αναστήλωση της Αγοράς θες, παρ’ την! Κυκλοφοριακό ζητάς, λυμένο στα χαρτιά. Όλα τα’ χει ο κ. Βιρδιδάκης, ίσως γι αυτό έχει προεπιλεγεί ανάμεσα στους 25 καλύτερους δήμαρχους του κόσμου και τους 9 καλύτερους δήμαρχους της Ευρώπης! Μπορεί να έχουν κοστίσει κάτι παραπάνω οι μελέτες, αλλά -όσο τουλάχιστον οι φάκελοί του παραμένουν κλειστοί- μπορούμε να είμαστε και ήσυχοι και περήφανοι για το Δήμαρχό μας! Κι η πλατεία της Σπλάντζιας μια κούκλα, και τα Νεώρια δεν έχουν πέσει ακόμα, κι αρκετά από τα ρείθρα των πεζοδρομίων δεν είναι σπασμένα, κι οι μιναρέδες της παλιάς πόλης δε μας έχουν έρθει ακόμα στο κεφάλι… Αλλά το διακομματικό, ανάλγητο, γραφειοκρατικό σύστημα της κεντρικής διοίκησης τον κυνηγά ανελέητα οχτώ χρόνια τώρα! Δεν υπάρχει Θεός κύριε Δήμαρχε, δεν υπάρχει Θεός! Σημεία των καιρών…

Έρχεται η σειρά του κ. Βάμβουκα την ώρα που πατάω με μανία τα πλήκτρα του κοντρόλ, μπας και ξεκολλήσει. Αφού δια της ατόπου απαγωγής έχω καταλήξει ότι την επόμενη Κυριακή, βρέχει δε βρέχει, θα πάω και θα ψηφίσω το «Δήμο Ενεργών Πολιτών» θέλω ν’ αποφύγω δεύτερες σκέψεις και τον πειρασμό της αποχής που θα πριμοδοτήσει την Τρόικα των κ.κ. Αρχοντάκη, Βρβιδάκη, Σκουλάκη. Ανακουφισμένος καταφέρνω ν’ αλλάξω κανάλι την κρίσιμη στιγμή! Μια νεαρά με «μορφήν εις άκρον ευειδή» τραγουδάει: «Σε μια κουταλιά μέσα πνίγομαι… και στον κόσμο μου ύστερα κλείνομαι…». Στο κάτω μέρος της οθόνης διαφημίζονται ζωντανές συνομιλίες και γνωριμίες όλο το 24ωρο στο τηλέφωνο 90 11… Ζώνη υψηλής ακροαματικότητας… Σημεία των καιρών…

Υ.Γ. Ένα σωρό κομμάτια από υαλί, κόκκινα, πράσινα ή γαλάζια. Τίποτε το ταπεινόν ή το αναξιοπρεπές δεν έχουν κατ’ εμέ τα κομματάκια αυτά από υαλί χρωματιστό. Μοιάζουνε τουναντίον σαν μια διαμαρτυρία θλιβερή κατά της άδικης κακομοιριάς των στεφομένων.

“The pussy was turned off and the room fall into darkness”

2010-10-28T10:43:00.001+03:00

Well, the word of mouth has been consistently pro “Dogtooth” so, having great expectations for the film, I could be nothing less but disappointed after watching it… “The pussy was turned off and the room fall into darkness” This quote invented by the mother could be the epitome of “Dogtooth”. Distortion is systematic. Zombies are yellow flowers while young flowers turn into zombies. It’s nothing but a question of definition as far as definitions do not distort the balance of this imaginary, yet somehow applied reality. Something like the boy sitting next to me in this internet café while I’m typing these words, captured in his “Mafia Wars” reality. The parents of this boy sitting next to me, are presumably not rich enough to afford to built a false and consistently deceptive world, an expensive shelter, in order to “protect” their children from the malice of reality, so they let their boy on his own… Are they more indifferent or simply more honest to themselves comparing to the “Dogtooth” parents? Well, ask Mr. Balboa, not me…And then as a sequence of what one would call “crime and punishment”, “a nobody” who –unluckily- is so fond of oral sex, an “instrumentum vocale” hired by the father-master to cover some basic needs of the family, becomes the catalyst for the forced fulfillment, the broken dogtooth and the untraceable blood… Worth seeing only if you have not read all these dithyrambic reviews...

P.S. Rumor has it that “Dogtooth” could be a qualified for the “Best Foreign Film” nomination of the American Academy, but the “dead” cat was not realistic enough to help this nomination! Wouldn’t you say?

Have a Mai-Tai on me boys...

2010-10-24T19:50:00.007+03:00

Unbelievable! If you are a Tarantino-style fun you don't want to miss "Running Scared"! Every scene spouts paranoid violence so coincident with the human condition! The peripety is breath taking until the last second, puzzling you about the sort of drags director and writer Wayne Kramer was using when he was working with the ...script! All the characters, the main character, his wife, the boys, the Russian step father, the pimp, the cups, the mobs are nicely integrated into the story. The opening scene is "wow"while the penultimate brought tears into my eyes and this is something that happens very, but very rarely to me! With only a few tiny flops in the story and a great cinematography that you have no alternative but to enjoy, is a film of its genre, I haven't enjoyed since the time of the "Reservoir Dogs". Thumps up!

Oh, Caught In A Bad Romance...

2010-09-09T19:00:00.009+03:00

Όσο το ρημαδιό που ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μας παίρνει τις διαστάσεις που του αναλογούν, τόσο μαγαλώνει η ονείρωξη που έχομε ανάγκη για να ξεφύγουμε από την πραγματικότητα, και να κατευνάσουμε τα νεύρα μας.

Όσο πιο μεγάλο το χάλι μας, τόσο πιο προωθημένο και το όραμα μας κι απολαυστικότερη η ονείρωξή μας.
Στη δυστυχία μας, να΄ρθει ο παράδεισος.
Στη φτώχεια μας, να΄ρθει το τζακ-ποτ του Τζόκερ.
Στη μαλακία μας, να΄ρθει η Lady Gaga πασαλειμμένη με κρέατα.
Στο σκουπιδότοπο μας, να' ρθει η ανάπλαση.
Η πιθανότητα να γίνουν υποφερτά τα πράγματα σήμερα, δεν χωρά ούτες στον όγκο του κεφαλιού μας ούτε στα μοντέλα που δουλεύουν οι αναλυταράδες της Τρόικας και της κυβέρνησης μέσα στα δροσερά γραφεία τους μπροστά στα laptop τους με θέα την Ακρόπολη...

Έκαστος εφ' ω ετάχθη, κύριε!

2010-08-09T23:26:00.014+03:00

Δεν έχω τίποτα με τον άνθρωπο, ίσα-ίσα απ’ ό,τι ακούγεται, αντιθέτως, ο κ. Μανώλης δεν είχε ποτέ μακρύ χέρι. Ένας έντιμος πολιτικός. Όχι αυτονόητο, ούτε καν συνηθισμένο στους καιρούς μας. Χατίρια ναι, αρπαχτές όχι. Ομόσταυλος των τσοχαντζοπουλαίων όλ’ αυτά τα χρόνια. Και η σιωπή, ρωτάω εγώ, δεν είναι κι αυτή μια μορφή ενοχής?

Και τον βλέπομε τώρα, υπέργηρο, κουρασμένο και φοβισμένο από την αναγκαστική εθνική μειοδοσία στην οποία έχει κι αυτός συναινέσει, να αναζητά διέξοδο στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Μα η Τοπική Αυτοδιοίκηση δεν είναι πια ησυχαστήριο!

Έχομε δουλειά να κάνομε!

Πρώτα τη διαχείριση της κρίσης που θα προκύψει από την απόλυση, σε εθνικό επίπεδο, τουλάχιστον 25.000 εργαζόμενων από την Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Μετά πρέπει να φτιάξομε νέα οργανογράμματα από μηδενική βάση στους διευρυμένους δήμους, στη βάση των πραγματικών αναγκών και των εξελίξεων στην τεχνολογία. Και πριν πάμε ν’ αγοράζομε μελέτες να ρωτάμε και τα Πανεπιστήμιά μας αν μπορούν να μας προσφέρουν καλύτερη και φτηνότερη βοήθεια.

Πρέπει να βρούμε τρόπους να εξοικονομήσουμε από τα λειτουργικά έξοδα των ανταποδοτικών υπηρεσιών και να ελαφρύνομε τους δημότες κατά τι από τον κεφαλικό φόρο της αποχέτευσης, της καθαριότητας, των τελών παρεπιδημούντων. Και το θέλομε χωρίς να έχομε άλλες Κούνεβες.

Και οι μετανάστες υποφέρουν, χωρίς δουλειά κι αυτοί, χωρίς δικαιώματα κι ας πληρώνουν φόρους! Φόροι, φόροι, όχι άλλοι φόροι αλλά χρηστότερη διαχείριση μας χρειάζεται.

Πρέπει πολλά! Έχομε δουλειά να κάνομε!

Αντί λοιπόν κ. Μανώλη να γλακάτε σα κοπελάκι γιατί δεν κάνετε έστω και την ύστατη στιγμή στη μπάντα? Βοηθείστε σαν εθελοντής στην αναδιοργάνωση του συστήματος υγείας στο νομό, γιατί όχι και σε επίπεδο Περιφέρειας, να φτιάξετε μια δική σας ομάδα με έξυπνα παιδιά και να μεταλαμπαδεύσετε την εμπειρία σας. Κι αυτή τη φορά αναμένομε να είστε περισσότερο ανοιχτομάτης. Κανείς δεν περισσεύει αλλά...Έκαστος εφ' ω ετάχθη, κύριε Μανώλη!

Ποδηλατοκτονώντας θυμωμένος στα Χανιά

2010-08-05T10:49:00.003+03:00

Είμαι θυμωμένος. Γυρνάω με το ποδήλατό μου στους δρόμους των Χανίων και είμαι πολύ θυμωμένος. Δε μου φταίνε τόσο οι λακκούβες στους δρόμους και τα κακοφτιαγμένα ρείθρα των πεζοδρομίων. Δεν είμαι θυμωμένος με το Δήμαρχό μας. Εξάλλου ο Δήμαρχός μας, έχει προεπιλεγεί ανάμεσα στους 25 καλύτερους δήμαρχους του κόσμου και τους 9 καλύτερους δήμαρχους της Ευρώπης, αν και, μεταξύ μας, πιστεύω ότι επιτέθηκε στην ιστοσελίδα κάποιος κακοήθης τρωικός ιός! Μπορεί πάλι ο δημιουργός της ιστοσελίδας που λέμε, να τρώει πολλές τρελές αγελάδες. Δεν ξέρω! Πάντως μην παραλείψετε να τον ενισχύσετε τον κ. Δήμαρχό μας με την ψήφο σας, αν αποφασίσετε να επισκεφτείτε την ιστοσελίδα που συζητάμε, κάνοντας κλικ εδώ! Εγώ αψήφησα τον τρωικό ιό και ψήφισα τον κ. Δήμαρχό μας! Κι όταν μου ζητήθηκε μια αιτιολογία για την ψήφο μου, δεν μπορούσα να σκεφτώ τίποτα καλύτερο απ’ αυτό που τελικά έγραψα: «Υποστηρίζω την υποψηφιότητα του κ. Δημάρχου διότι με σθένος και παρρησία υπεραμύνεται της υγείας των συμπολιτών του ως γιατρός και ως άνθρωπος. Αρνείται να προωθήσει την ιδέα της δημιουργίας ποδηλατοδρόμων στην πόλη μας διότι, όπως μας έχει διαβεβαιώσει ο ίδιος, η ποδηλασία ευθύνεται για την οστεοπόρωση».

Όμως έλεγα ότι ο Δήμαρχος Χανίων δεν είναι ο σοβαρότερος λόγος που είμαι θυμωμένος. Με θυμώνουν περισσότερο οι Χανιώτες Κολοκοτρωναίοι. Αυτοί που καβάλα παν’ στην εκκλησιά, καβάλα προσκυνάνε, καβάλα παίρν’ αντίδωρο απ’ του παπά το χέρι! Στο περίπτερο για τσιγάρα? Με το αυτοκίνητο! Στο λιμάνι για καφέ? Με το αυτοκίνητο. Αν κάποιος επιχειρούσε να φτιάξει μια drive-in χασαποταβέρνα στα Χανιά, είμαι βέβαιος ότι θα γνώριζε τεράστια επιτυχία. Θα έκανε όλους τους άλλους χασαποταβερνιάρηδες να κλάψουνε με μαύρο δάκρυ!

Οι Χανιώτες Κολοκοτρωναίοι με θυμώνουν, λοιπόν, γιατί διπλοπαρκάρουν στους στενούς δρόμους, γιατί καβαλάνε τα πεζοδρόμια κλείνοντας τις εξόδους των λιγοστών πεζόδρομων, γιατί μου κορνάρουν ανάγωγα και επίπονα -όταν ατυχήσω να βρεθώ ποδηλατοδρομώντας μπροστά από την αφεντιά τους- διότι μου κορνάρουν όχι για να παραμερίσω, αφού έτσι κι αλλιώς χώρος δεν περισσεύει, αλλά για να εξαφανιστώ από το πρόσωπο της γης που τους ανήκει! Με θυμώνουν διότι μου κόβουν την προτεραιότητα τη στιγμή που έχω πάρει τη φόρα μου για να νικήσω την ανηφόρα που ανοίγεται μπροστά μου. Με θυμώνουν διότι, συνήθως, όταν πάνε να ξεπεζέψουν, ανοίγουν διάπλατα κι απρόσεκτα τις πόρτες των αυτοκινήτων τους κι όποιον ποδηλάτη πάρει ο χάρος!

Είμαι θυμωμένος γιατί θα φτιάξουν, λέει, ποδηλατόδρομο στη λίμνη της Αγυιάς! Μα εγώ πώς θα πηγαίνω στην Αγυιά? Αφού δεν έχω αρκετό θάρρος να διασχίσω με το ποδήλατό μου τον κόμβο του Κλαδισσού? Αφού όταν περνά κανείς απ’ τον κόμβο του Κλαδισσού δεν ξέρει από πού θα του ’ρθει?

Είμαι θυμωμένος γιατί στο τοπικό ντέρμπι Αυτοκινητιστών-Ποδηλατών που βρίσκεται σε εξέλιξη, οι πρώτοι προηγούνται ήδη 1-0.

Είμαι θυμωμένος γιατί, μέρες τώρα, με πονάει επίμονα το δεξί μου γόνατο. Λέτε να φταίει η οστεοπόρωση?

Η επέτειος της 4ης Αυγούστου

2010-08-04T10:28:00.007+03:00

Η προσπάθεια επιβολής του ανθρώπου στο συνάνθρωπό του είναι βαθιά ριζωμένη μέσα μας και συμφυής με την ανθρώπινη εξέλιξη. Όλοι κρύβομε ένα δικτατορίσκο μέσα μας κι άλλος καταφέρνει να τον καταπιέσει καλύτερα, άλλος όχι. Αλλουνού του βγαίνει στο κόμμα, αλλουνού στη δουλειά κι αλλουνού στην οικογένειά του ή στις παρέες του. Αλλουνού μπροστά στον καθρέφτη. Ας προσπαθήσουμε να παραβλέψουμε ο ένας τις ατέλειες του άλλου κι ας προχωρήσουμε γρηγορότερα. Συνεχίζω να επιμένω ότι αξίζει τον κόπο.

H Ύπουλη Υποψία της Αποτυχίας...

2010-08-01T10:13:00.022+03:00

Αντιγράφω μια περικοπή από την Αρχή της πρώτης μέρας του Δεκαημέρου, του Βοκάκιου: Τι περιμένουμε? Ποιο όνειρο επιδιώκουμε? Γιατί χασομεράμε κι αργούμε περισσότερο απ' όλους τους άλλους πολίτες να φροντίσουμε για τη σωτηρία μας? Βρίσκουμε πως αξίζουμε λιγότερο από τους άλλους? Οι αλυσίδες που δένουν το κορμί με τη ζωή είναι... άραγε πιο στέρεες σ' εμάς παρά στους άλλους και μας δίνουν το δικαίωμα να περιφρονούμε τον κίνδυνο? Πλάνη! Βαυκαλιζόμαστε. Αν έτσι νοιώθουμε, τι τρέλα είναι αυτή που μας δέρνει! Κάθε φορά που θ' αναλογιζόμαστε το χαρακτήρα και τα προσόντα που είχαν όλοι εκείνοι, παλικάρια ή κοπέλες που έπεσαν θύματα της σκληρής θεομηνίας, τα λόγια μου θα μαρτυρούν την αλήθεια- δεν είν' έτσι? Και από σεμνοτυφία ή από περηφάνια, ας μην πέσουμε στο στρώμα απ' όπου, όσες προσπάθειες κι αν καταβάλλουμε δε θα μπορέσουμε να σηκωθούμε!

Και υστερογραφώ:

Μήπως δεν έχομε χρέος να σταματήσομε να κάνομε παραχωρήσεις προς το τίποτα?! Γιατί επιμένομε να στρέψομε και την άλλη παρειά, για άλλη μια φορά, για ένα ακόμα ξεγυρισμένο χαστούκι? Αρκετά χαστούκια δεν έχομε φάει μέχρι σήμερα? Γιατί να μην αντιταχθούμε επιτέλους στα οργανωμένα συστήματα που είναι αποφασισμένα να συνεχίσουν να εμποδίζουν τη φαντασία μας να λειτουργήσει θετικά? Σ’ αυτά τα οργανωμένα συστήματα δεν οφείλεται το μεγαλύτερο μέρος των δεινών μας? Εναντιωνόμαστε! Εναντιωνόμαστε στους Δον Κορλεόνε και τους υπασπιστές τους! Εναντιωνόμαστε στους τοπάρχες, στους μεγαλομπακάληδες καναλάρχες, στους συναλλασσόμενους «δημοσιογράφους», στους εργολάβους που πήραν, χωρίς να μας ρωτήσουν, τα όνειρά μας αντιπαροχή, στους προμηθευτές των υπερτιμολογημένων ελπίδων μας. Εναντιωνόμαστε στους ταγούς και τις δυναστείες που αυτοί οι ίδιοι επιμένουν να μας αφήσουν ως κληροδότημα, σε πείσμα των καιρών που αλλάζουν προς το χειρότερο. Εναντιωνόμαστε στο ρουσφέτι και το ραγιαδισμό. Εναντιωνόμαστε στο είδωλο του κακού μας εαυτού. Ας μην αφήσουμε ετούτη τη φορά να μας καταβάλει η νοσηρή, η ύπουλη υποψία της αποτυχίας.

«Και από σεμνοτυφία ή από περηφάνια, ας μην πέσουμε στο στρώμα απ’ όπου, όσες προσπάθειες κι αν καταβάλλουμε δε θα μπορέσουμε να σηκωθούμε.»

Ο ορισμός της τοπικής αυτοδιοίκησης «α λα Γκρέκα»

2010-07-29T12:01:00.004+03:00

Επειδή, κατά τη γνώμη μου, ο Δρακουμέλ Μητσοτάκης είναι ό,τι πιο βλαβερό έβγαλε η Γη της Κρήτης από την εποχή του Μινώταυρου κι επειδή θυμάμαι ότι, πριν πολλά-πολλά χρόνια, για να φτάσουμε στον επίγειο παράδεισο του Λαφονησιού, αναγκαζόμασταν να παραβιάζουμε κλειδωμένες καγκελόπορτες στημένες από τους μπράβους του, που μας κυνηγούσαν λυσσαλέα, θέλω να ρωτήσω, επειδή δεν το γνωρίζω, αν το μητσοτακέικο έχει ήδη πουλήσει τα συμφέροντά του εκεί ή βρίσκεται ακόμα πίσω από αυτούς που θέλουν να φέρουν την ανάπτυξη των γυψορυχείων και των πεντάστερων ξενοδοχείων.
Πάντως, όπως έλεγε κι ο έτερος «εθνάρχης», η Ελλάδα είναι ένα απέραντο φρενοκομείο. Αναρωτιέμαι, λοιπόν, αν ψάξουμε ολόκληρη την Ελλάδα, πόσες περιπτώσεις ομόφωνων αποφάσεων δημοτικών συμβουλίων θα βρούμε! Το δημοτικό συμβούλιο του δήμου Ινναχωρίου, μαθαίνω ότι έχει εγκρίνει ομόφωνα το Σχέδιο Χωρικής Οικιστικής Οργάνωσης Ανοιχτής Πόλης (ΣΧΟΟΑΠ). Ο Περιφερειάρχης της πράσινης ανάπτυξης ψάχνει τρόπους να μπλοκάρει το ΣΧΟΟΑΠ και φαίνεται ότι θα το πετύχει. Ο ορισμός της τοπικής αυτοδιοίκησης «α λα Γκρέκα»!
Αξίζουν συγχαρητήρια στο δημοτικό συμβούλιο των Εννιά Χωριών για την ομόνοια τους, αλλά δε μπορώ να μην κάνω και μια παρατήρηση! Κοπέλια, οι εκατοντάδες ξαπλωτούρες δε μπορούν κάπως να περιοριστούν? Το λέω εγώ που θυμάμαι πως ήτανε το Λαφονήσι την εποχή με τις καγκελόπορτες του Μητσοτάκη…

Legalise It!

2010-07-28T11:51:00.008+03:00

Εδώ Χανιά. Προ ημερών πιάσανε άλλους τρείς πιτσιρικάδες με 10 γραμμάρια φούντα στις κωλότσεπες. Ας πλουτίσουν λίγο περισσότερο κάποιοι δικηγόροι κι ας καταστραφούν οι ζωές των κωλόπαιδων! Η προστασία του πωλητή (ΠΡΟ-ΠΟ) στο μεγαλείο της. Με τον πολίτη δεν μπορεί να γίνει τίποτα...

Εμείς έχομε να πούμε τίποτα γι'αυτό ή θα πρέπει να προστρέξομε στον Κεφαλογιάννη, το Μαρκογιαννάκη και τους λοιπούς τοπάρχες εάν, ω μη γένοιτο, συμβεί κανένα "κακό" στα παιδιά μας?

Η παραγωγή δε θα μπορούσε να περάσει στον έλεγχο του κράτους? Και να φορολογηθεί, και να εκλείψουν εστίες παραβατικότητας και να αναπτυχθεί ο κλάδος της οργανικής εναλλακτικής φαρμακολογίας και να υφανθούν αυτά τα καταπληκτικά μπλουζάκια που έβγαζε παλιά το "Παρα 5" με τις στάμπες του κόκορα και του γουρουνιού του ΑΡΚΑ.

Ένας φίλος που ξέρει καλύτερα, με πληροφόρησε ότι ένα σημαντικό μέρος της εγχώριας κατανάλωσης ινδικής κάναβης έχει αλβανική προέλευση.Προσθέστε, λοιπόν στη θετική πλευρά του ισοζυγίου και τη μείωση των συναλλαγματικών εκροών!

Διαβάστε στα Ρεθεμνιώτικα Νέα με είδηση που αποδεικνύει τη βαρβαρότητα της ηλιθιότητας που μας χαρακτηρίζει σαν κοινωνία.

Επιπλέον μπορεί να σας ενδιαφέρει κι αυτό το link

Recycling Bins in Greece!

2010-07-28T10:46:00.003+03:00

Είμαι υπέρ της ανακύκλωσης των απορριμμάτων αλλά όχι υπέρ της ανακύκλωσης των προσώπων...Για εντελώς πρακτικούς λόγους θέλουμε πρώτα απ' όλα να πετύχουμε μια συσπείρωση θυμωμένων ανθρώπων και μετά να προτάξουμε πρόσωπα και διαδικασίες για μια κοινωνία πολιτών που αναλαμβάνουν ευθύνες και που αναζητούν στόχους και πραγματικές λύσεις...Είμαι υπέρ της ανακύκλωσης απορριμμάτων αλλά όχι υπέρ της ανακύκλωσης προσώπων...Είμαι υπέρ της ανακύκλωσης απορριμμάτων αλλά όχι υπέρ της ανακύκλωσης προσώπων...Είμαι υπέρ της ανακύκλωσης απορριμμάτων αλλά όχι υπέρ της ανακύκλωσης προσώπων...Είμαι υπέρ της ανακύκλωσης απορριμμάτων αλλά όχι υπέρ της ανακύκλωσης προσώπων... Πόσες φορές να το επαναλάβω?

Μόνο για Xανιώτες Σινεφίλ...

2010-07-24T17:05:00.006+03:00

Βλέπαμε κάτι φίλοι χθες το βράδυ την «Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων» του Τιμ Μπάρτον. Σε DVD ένεκα και της οικονομικής στενότητας. Μπύρες και φαλάφελ, ρεφενέ για έξι, όσο τρία ποτά στα μπαρ της πόλης των Χανίων. Το φιλμ το περιμέναμε καλύτερο κι έτσι το ρίξαμε στην πλάκα με πολύ γέλιο από τα σχόλια του φίλου μας του Φώτη που είναι μεγάλος πλακατζής και πίνει ληγμένα!

Η Αλίκη? Μα αυτή φίλοι μου, εξηγεί ο Φώτης, είναι η Δημαρχιακή Αρχή, τη μια μικραίνει την άλλη μεγαλώνει κι όλοι την κυνηγούνε κι ας μην είναι σίγουρος κανείς τους ότι είναι αυτή που είναι!

Ρε, πάντα ο Φώτης, για κοίτα το λόρδο! Δε σας θυμίζει το Γρηγόρη που τα βρίσκει όλα έτοιμα? Πέσανε γέλια χοντρά όταν βλέπαμε το λόρδο-Γρηγόρη άρχοντα γονατιστό με τη γαλάζια κάμπια στον ώμο να κάνει πρόταση γάμου στην Αλίκη, χωρίς αυτή να’ χει ιδέα! …

Ρε σείς, η κόκκινη βασίλισσα δε σας θυμίζει το Μανώλη? Πάλι ο Φώτης! Έχει στρατό δυνατό, όλοι τον κολακεύουν, αλλά κανείς δεν τον αγαπάει πραγματικά κι ας έχει στο πλευρό του και ιππότη σιδερόφραχτο σαν την Ιωάννα της Λωραίνης. Κι ο ιππότης στο τέλος βγαίνει και προδότης. Λέτε να πάθει το κακό, να χάσει το κεφάλι του? Αγωνία!

Να κι ο τρελός ο καπελάς, φτυστός ο Κυριάκος, στο πιο γοητευτικό όμως, διευκρινίζει ο Φώτης. Βοηθάει την Αλίκη, δε λέω, αλλά τι είναι αυτές χορευτικές φιγούρες? Τρισχορολαλάτο!

Κλείσαμε την τηλεόραση και περάσαμε το υπόλοιπο βράδυ συζητώντας τη διακήρυξη της λευκής βασίλισσας. Ο κούνελος παιάνιζε στ’ αυτιά μας κι ο Φώτης αναρωτιότανε τι μαγικό φίλτρο πρέπει να πιούμε για να σηκωθούμε από τους βολικούς μας καναπέδες… Γιαχαραντίο!

Η συντέκνισσα, τα "φόρα" κι όλα τ' άπλυτα στη φόρα...

2010-07-21T11:05:00.007+03:00

Επειδή δεν μπορούσε να γίνει μια καλύτερη εκδοχή του εαυτού της, η κ. Μπακογιάννη, έγινε μια δευτεροκλασάτη εκδοχή του πατέρα της, ο οποίος την έστελνε και στο ίδιο σχολείο με τον κ. Χριστοφοράκο, «να τα... βρούνε τα παιδιά» από μικρά.

Αναρωτιέμαι πόσοι άλλοι από εκείνη την τάξη, διαπρέπουν ανάμεσά στους σύμβουλους του δικομματισμού και του κρατικοδίαιτου αριστερισμού...

You don't matter enough to upset me...

2010-07-13T18:35:00.008+03:00

Αυτός που είναι ανήλικος, κάποτε θα ενηλικιωθεί –εκτός κι αν αφήσει την τελευταία του πνοή πρόωρα κάτω από κανένα μηχανάκι ή συνοδηγός, χωρίς ζώνη ασφαλείας...

Αυτός που είναι ανώριμος κάποτε θα ωριμάσει!

Αυτός που είναι τύφλα στη μεθιά κάποτε θα ξεμεθύσει!

Αυτός που είναι βλάκας θα παραμείνει βλάκας!

Δε μας αξίζει ο χαρακτηρισμός του βλάκα, ωστόσο ο λεξάριθμος του βλάκα, στην ονομαστική πληθυντικού δίνει αποτέλεσμα 11888! Τυχαίο? Δε νομίζω!

The Gift to Cassandra

2010-07-13T16:22:00.001+03:00

Cassandra, she who outweighs men, daughter of King Priam and Queen Hecuba of Troy, was granted by Phoebus, the handsomest of the Gods, the gift of prophecy, but the audacious solitary maid refused the love of the affronted immortal and thus was punished to leave in travesty and to die in violence.

This is what I heard about that distant moment, when things did happen:

It was indeed a strange afternoon.

The evening soon would follow, to introduce a dreadful nightfall. It was one of those nights that only vicious people leave their shelters to wonder in the dirty, mephitic lanes of Troy, while all decent subjects hurry on their way home.

The sky was indeed over-cast, it was only minutes before Zeus’ ejaculation; soon he would wing his thunders on the heads of the mortals, then he would lash the earth with his rains, celebrating thus his orgasm.

Cassandra was an infant at the time, and together with her twin brother Helenus were put in the Temple of Apollo under the supervision of Ilioneus, the priest and the care of Loadice, their nurse.

Ilioneus had this affection for Laodice and as the spirits of the beautiful nurse were in match, as soon as the two infants were flowed in the sweet, dreamless sleep that nourishes the lives of innocent minors, the two lovers withdrew to Ilioneus’ quarters to macerate the fears this dreadful night was bringing forth with the succuses of their lust.

The night had already progressed deeply, the anger of Zeus had hushed and the feeble rays of the pale crescent moon were descending into the room of the two exhausted lovers. Laodice, about to surrender in the arms of Morpheus, suddenly stroke by a strange instinct, without a second thought rushed into the room of the children.

Beheld to her amazement, Laodice stared at the two thick greeny serpents winding about the children, who, no whit alarmed, delighting in their movements, were silently playing with the lethal instruments of Mother Nature. Laodice uttered a shriek of alarm which rushed Ilioneus into the room after her.

The wise priest, as soon as he realized the situation, holding firmly the nurse, who was rushing to aid the children, whispered: “Know naïve woman, these are the messengers of Phoebus. Do not fright the serpents, they bode grace, not evil to the children…”

Only moments after the intruders spoiled the privacy of this bizarre engagement, the two lithe creatures, darting their forked tongues, lifted their heads, unwound themselves from the bodies of the two nippers and crawling side by side, passed by the priest and the nurse and, gliding into the shrine, disappeared under the altar of their God…

The rest is known…

Ο επαναστατικός τουρισμός!

2010-05-07T13:32:00.005+03:00

Γιατί αυτός ο πεσιμισμός? Ας δούμε μπροστά! Εδώ ανοίγεται ένα νέο τμήμα (segment) στην αγορά του τουριστικού μας προϊόντος. Ο επαναστατικός τουρισμός! Οι εκνευρισμένοι άνεργοι Γερμανοί νεαροί, με επίδομα ανεργίας μεγαλύτερο από τον μέσο ελληνικό μισθό, θα μπορούν να έρχονται στην Ελλάδα και αγοράζοντας ντομάτες από τους παραγωγούς της Ιεράπετρας, να τις εκσφενδονίζουν προς τη Βουλή των Ελλήνων, προκειμένου να εκτονώνονται επί δεκαπενθημέρου στην Πλατεία Συντάγματος. Θα επιστρέφουν στα σπίτια τους, με αμβλυμμένη την επαναστατική τους διάθεση, αφήνοντας στο κέντρο της Αθήνας πολύτιμο συνάλλαγμα! Εκχωρώ την ιδέα και προτείνω να προωθηθεί με βασική χρήση μιας φωτογραφίας του πορτιέρη του Grande Bretagne με την αντιασφυξιογόνο μάσκα, το μαύρο κουστούμι και τη μαύρη γραβάτα! Τέλειος! Αλλά καλύτερα σε πιο κοντινό και en face…

Η φωτογραφία της Ακρόπολης με το σύμβολο του Λενινισμού στα γόνατά της, μπορεί να πουλήσει στους εύπορους Γάλλους φίλους που συμμετείχαν και στο Μάη του ’68. Είμαι πεπεισμένος ότι το ΠΑΜΕ θα εκχωρήσει τα δικαιώματα της ιδέας δωρεάν.

Aν πάλι το σφυροδρέπανο με φόντο την Ακρόπολη ειδωθεί σαν σύμβολο του Σταλινισμού. θα πουλούσε στους Ρώσους της Αγίας Πετρούπολης και της Μόσχας που είναι εύποροι, trendy και που οσονούπω γιορτάζουν τη νίκη κατά των Ναζί στις 9 του Μάη.

Όχι και τους συνταξιούχους, ρε Μαλάκες!

2010-04-30T18:01:00.004+03:00

Από τον Soloup

Strella, the movie

2010-04-24T15:14:00.013+03:00

This is the story of Yiorgos, an ex-convict who has spent more than fifteen years in prison, sentenced for a crime of honor, and Strella, a transsexual call girl. The opening scene, as Yiorgos kisses good-bye his cellmate, is when the viewer is prepared for macho-looking Yiorgos'sexual orientations or –if you want- his upcoming "tolerance" to the fact that Strella is not a common girl. Yiorgos wouldn't possibly react the way Fergus reacted in Neil Jordan's "Crying Game". As Yiorgos is set free to "live his myth" in the dirty city, walking among the human and the urban garbage, one can smell the urine in the narrow mean streets, downtown Athens. Soon, as Yiorgos attempts to find more about the whereabouts of his long lost son, one suspects that the film is intended to be a modern version of a Greek tragedy, except it will not be, because Strella knows better...Fortunately, "deus ex machina" will not be required. Humans ought to deal with their issues by themselves,this time. The supporting characters are never becoming grotesque despite the fact that they are queer and that Death is flirting with them throughout the film.Even Strella's impersonation of Maria Callas in its falseness has a bizarre dignity and proves to be a successful tightrope walking mainly because it has nothing in common and at any time with any of the Almodόvar's transvestite characters. All in all, "Strella" is a worth seeing film and one of those every so often moments the Greek cinematography surprises pleasantly.

Mother, do the Greek spreads need to be so high!

2010-04-23T15:35:00.007+03:00

Hush now baby, baby don't you cry
Mama's gonna check out all your girl friends for you
Mama won't let anyone dirty get through
Mama's gonna wait up till you get in
Mama will always find out where
You've been
Mamma's gonna keep baby healthy and clean
Ooooh Babe,You'll always be a baby to me...

...και κάποιοι άνδρες...

2010-03-19T12:54:00.002+02:00

Το γεγονός ότι υπάρχουν εκεί έξω κάποιες γυναίκες οι οποίες νοιώθουν ότι η ύπαρξή τους έχει τελειώσει επειδή οι κάμερες δεν τις παρακολουθούν, δεν μας λέει κάτι καινούριο! Αυτές οι γυναίκες είναι ένα τίποτα επειδή δεν αξίζουν καν την παρακολούθηση. Δεν έχουν λόγο ύπαρξης...

On Board With Jenny. Sobriety's killing me.

2010-02-19T12:29:00.005+02:00

And they still don't know who I am.
But one evening there'll be a fuss at the harbor
And they'll ask: What's all the fuss?
And they'll see me standing behind the window
And they'll say: Why the evil smile?

Ασκύφου, Χανιά στην Κρήτη...

2010-02-18T15:20:00.004+02:00

«За темным синим морем лежит остров, называемый Крит, – богатая и прекрасная земля, омывающаяся волнами с каждой стороны, густонаселенная и обладающая девяноста городами». (Гомер, «Одиссея»)

Ψυχή Βαθιά

2010-02-18T15:18:00.005+02:00

One being familiar with the –in many aspects- minute Greek cinema can't possibly ignore a new film by Pantelis Voulgaris, a predominant figure in the Modern Greek Cinematography. "Psihi Vathia" i.e. "Deep (Courageous) Soul", is a film about two brothers finding themselves in opposite sides during the Greek civil war which, by the way, left ineradicable marks in the modern Greek history as well as in the modern Greek mythology, a civil war that followed the end of WWII. Voulgaris has been accused by some critics that in his honest effort to propose his own version of reconciliation (good guys and bad guys are in both sides) he finds himself trapped in a swamp of melodrama… Personally, I agree that the accusation is fair. Remember the young soldier dying with his mind and last thought in his 40 drachmas' debt (!!!). The battle scenes are perhaps more that what Voulgaris' budget could afford but there is some beautiful woods cinematography which, indeed, does not save the day. Some tried to compare "Psihi Vathia" with "El laberinto del fauno" by Guillermo del Toro . An unfortunate comparison, because, sadly,Voulgaris this time does not manage –as he did with his wonderful but underrated "Nyfes" (Brides)- to score…

Come In...

2009-11-18T18:03:00.001+02:00

...and as they both sink beneath the waves, the frog cries out, "Why did you sting me, Mr. Scorpion? For now we both will drown!" Scorpion replies, "I can't help it. It's in my nature!"

Επετειακά

2009-11-17T16:42:00.003+02:00

Από τον Στάθη και την Ελευθεροτυπία

Censorship

2009-11-11T12:36:00.014+02:00

Complete triumph of internet oligarhy, conclusive establishment of stereotypes and transmutations, and finally the successful installation of remote control system implants in our body. And, if all this sounds a little incomprehensible, I have a faint impression that we're all heading towards Hell, and that Rita Haywarth will never meet me in our rendez-vous...

Untitled Magic

2009-09-27T19:25:00.003+03:00

I'm in love with you already, but I'll nail you anyway...

2009-09-09T16:35:00.005+03:00

hung
Originally uploaded by mypixbox

Ήμουν μαθητής στο 4^ο Δημοτικό Σχολείο Χανίων, πάνε πια πάνω από τρεις δεκαετίες από τότε.

Είναι πολλά τα χρόνια που έχουν περάσει, αλλά όταν είσαι μικρό παιδί μερικά πράγματα, συχνά επουσιώδη, εντυπώνονται στη μνήμη σου με τρόπο εντυπωσιακό…

Εκείνο, λοιπόν, το πρωινό, η δασκάλα μας, η κυρία Φανή, είχε φέρει από νωρίς ένα κατακόκκινο μήλο μέσα στη σχολική αίθουσα. Θυμάμαι αξέχαστα εκείνο το μήλο πάνω στην έδρα της δασκάλας μας, της κυρίας Φανής, σ’ ένα μικρό άσπρο πιατάκι του καφέ.

Δεν είχε έρθει ακόμα η ώρα του.

Ξαφνικά, στη μέση του μαθήματος, χωρίς να χτυπήσει την πόρτα όπως μαθαίναμε ότι πρέπει να κάνομε, εισέβαλε ένας ψηλός, άγνωστος, συμπαθητικός, γενειοφόρος κύριος. Η κυρία μας δεν έδειξε καμία ενόχληση από την ανάγωγη εισβολή! Ίσα-ίσα που το πρόσωπο της φωτίστηκε από τη χαρά της μητέρας που έβλεπε ξαφνικά το γιο της, αφού αμέσως μας σύστησε τον Στέλιο της.

Ο Στέλιος πλησίασε στην έδρα της κυρίας μας, άπλωσε το χέρι κι άρπαξε το μήλο.

-Άσε κάτω το μήλο Στέλιο, το έχω για το μάθημα, παρατήρησε η κυρία Φανή… Ο Στέλιος δεν απάντησε γιατί ήταν μπουκωμένος μ’ένα μεγάλο κομμάτι από το μήλο…

Ο Στέλιος με τα χρόνια που πέρασαν έγινε ο βουλευτής κ. Νικηφοράκης κι εγώ όποτε τον ακούω στην τηλεόραση ή διαβάζω γι αυτόν στις εφημερίδες, θυμάμαι εκείνο το μάθημα για το μήλο που έγινε χωρίς μήλο…

Έχει λειώσει στο στόμα μας αυτή η καραμέλα...

2009-08-31T10:54:00.000+03:00

...ή αν θέλετε το υπόθετο στον πρωκτό μας…

Όταν διαβάζω στο Ποντίκι της Πέμπτης 27 Αυγούστου 2009 ότι τα πυροσβεστικά ήταν παρκαρισμένα έξω από τα σπίτια μεγαλόσχημων συμπολιτών μας, θυμώνω αλλά αυτό δεν αφορά κανέναν…

Πάντως είτε ψηφίζεις τους οικολόγους είτε προχωράς χέρι-χέρι με τον Καρατζαφέρη, λυπάσαι για τα δένδρα που χάθηκαν, για τις πλημμύρες από τις αποψιλώσεις που καταπίνουν συνήθως τα αυθαίρετα των φτωχών και σπανιότατα των πλουσίων…

Εδώ στα Χανιά, τις χτισμένες παραλίες ,τα βρώμικα πάρκα, τα σπασμένα πεζοδρόμια, τα δέντρα τα έχομε κόψει, δεν τα κάψαμε. Και μη χειρότερα, αν θέλουμε να κυριολεκτήσουμε.

Από ιδρύσεως αυτού του κόσμου άλλες κυβερνήσεις είναι καλύτερες κι άλλες χειρότερες. Οι δικές πάντα είναι από τις χειρότερες γιατί αυτό αξίζουμε! Το κερδίσαμε, αρχίζοντας από την αντιπαροχή που πήρε μακριά τις καλοκαιρινές μυρωδιές των γιασεμιών και τελειώνοντας με τις πιστωτικές μας κάρτες που θα τις πληρώσουμε κάποτε πολύ ακριβά…

Οι περισσότεροι από μας κατηγορούμε τους κυβερνήτες μας από την εποχή του Καποδίστρια , αλλά αν εξασφαλίζεται και για μας ένα κομμάτι από την πίτα, τότε θα κάνομε τις πάπιες… Μια υπόσχεση για μια θέση στο Δημόσιο ή μιαν υπεραξία στο ξεχασμένο χωράφι του παππού που έχει γίνει, εν τω μεταξύ, δάσος…

Τουλάχιστον υπάρχουν κι άνθρωποι σαν τον Περικλή Κ. Αξιόλογοι οι Ανθρωποφάγοι. Ανθρωποφάγος κι αυτός σκέφτομαι σε δεύτερο χρόνο, κυνικά. Όμως αν τελικά αφήσει τα αρχεία του να διαρρεύσουν ο άνθρωπος της Siemens, το ρεζιλίκι του Συνασπισμού θα ήταν πολύ μεγαλύτερο. Όλοι οι πολιτικοί οργανισμοί έχουν άδηλους πόρους… Θυμηθείτε ότι ανώνυμα κουπόνια όλοι έχουμε πουλήσει ή αγοράσει…

My Lucky Number Seventeen

2009-08-21T18:09:00.010+03:00

Hermann lost his reason. He is in the Obuhovsky hospital, room Number Seventeen; he does not answer any questions, but keeps muttering with astonishing rapidity:

'Three, seven, ace! three, seven, queen!'

Lizaveta Ivanovna married a very amiable young man; he is in the civil service, and is a man of means: he is the son of the old Countess's former steward. Lizaveta Ivanovna is bringing up a poor cousin.

Tomsky has been promoted captain, and has married Princess Pauline...

The Queen of Spades, by Alexander Pushkin

20 Centímetros

2009-08-20T15:47:00.007+03:00

20 Centímetros

I Scream, You Scream, We All Scream For Ice Cream!

2009-08-18T14:58:00.002+03:00

Game Over!

2008-11-04T15:01:00.002+02:00

Hey there, Georgy boy... Shame your folks didn't practice feticide!

Statistics...

2007-06-12T13:35:00.000+03:00

From My Soulsister Mara Roma

2007-06-03T15:12:00.002+03:00

About Gipsy Mara, The Big Softy Friend

If The Moon Has A Sister...

2007-06-03T10:47:00.000+03:00

Peace!

2007-05-31T17:03:00.000+03:00

Hubba...

2007-05-15T15:22:00.000+03:00

I learned this new word: Hubba!

White Russian

2007-05-06T11:39:00.001+03:00

1 1/2 oz Vodka
3/4 oz Kahlua or Tia Maria
3/4 oz Light Cream or Milk

Mix the vodka and kahlua together then float the cream on top.
Add ice if desired.
Use Russian Vodka only
EU compliance: 1 oz = 28.5 ml approximately

Cairo, Egypt…

2007-05-02T14:57:00.002+03:00

It is so dirty and hot. I was wondering how comes with all this dirt, there are too few flies. Probably they cannot stand the polluted air and they flew away… One to survive here has to be a stoic with dirty fantasies…

She loved her only in the abstract...

2007-04-30T15:10:00.002+03:00

Red Roses AKA Desires...

2007-04-29T21:44:00.001+03:00

Last Night, Somewhere in Corniche, Cairo

2007-04-27T23:19:00.003+03:00

Let me call you Siren because your astounding beauty urges me to name you The Siren in the sea of my daydreams… Odysseus ordered his crew to plug their ears so they would not hear the Sirens’ fatal song but I don’t follow orders; order neither I follow...

Circe

2006-10-10T12:53:00.004+03:00

Circe, the dread goddess, the grand-daughter of celestial Ocean, is the Lady of the isle of Aiaia, a piece of land lost in the mists of the Mediterranean Sea. The position of the island is not noted in any nautical map.

Those unfortunate crews of vessels sailing by the island that out of curiosity or need decide to go ashore for food, water or other quests, meet the fabulous mistress and charmed by her beauty, drink the potions she offers as refreshment. As Circe’s vile substances take effect, the once valiant men begin to change shape and soon are fully transformed into lions, if they once were brave and handsome, into wolves, if they were lonely and hideous, or, in the most of the cases, into swine, because humans and pigs are so much akin. Lions and wolves are free to wander into the deep forests and the rough mountains of Aiaia, but heartless Circe herds the swine into uncomfortable dirty pens.

Some wet nights, when Circe feels lonely she restitutes some of the lions to their original forms and as I have heard, they become taller and more handsome than before.

The scent of the lovers’ aura makes the swine dreaming to share the humid ecstasy, melting in their lust, starving and craving for an endless night of bliss but their dreams never come true…

Such nights you can listen to the echoing voices of the lonely wolves, far away in the mountains, crying out hymns to Aphrodite. You can imagine them with their piercing amber eyes staring at the moon.

By dawn, the male mates turn back into lions and exhausted of the complete, licentious night they return to their wilderness...